Auteur: mvanberkel

48 haarspeldbochten, 22 klimkilometers, zo’n 1.800 hoogtemeters en een top op 2.760 meter. Dat zijn de feiten van de Stelvio in een regel. En iets subjectiever: een klim die je gedaan móét hebben als je van fietsen in de bergen houdt.

Toen we onze vakantie boekten naar Zuid Tirol en ik merkte dat de voet van de Stelvio op zo’n drie kwartier rijden lag, verplaatste ik de illustere berg meteen van mijn bucketlist naar mijn actielijst voor deze zomer.

Mijn verwachtingen waren hoog. Toen ik vorige zomer de Ventoux voor de tweede keer beklom en ik even in het gezelschap reed van een Belg, vernam ik de eerste lovende woorden over de klim. De Belgische wielrenner vond ‘m nóg mooier dan de Ventoux, die ik op dat moment al meer dan geweldig vond. Dat ik een jaar later de twee bergen zelf meteen kon vergelijken, kon ik toen nog niet weten.

Stilfser Joch
Ik parkeer de auto in Prad. Of Prato, als je ‘m liever op z’n Italiaans hebt. Ze zijn er in Zuid Tirol namelijk nogal goed in om voor alles een Duits en Italiaans woord te verzinnen. In het kort komt het erop neer dat de Italianen overal een E, I of O achter plakken en de Duitsers liever gaan voor een lelijke klank eindigend op een D, G, S, of T. De Stelvio spant daarin wat dat betreft de kroon. De mooie berg met de dito Italiaanse naam klinkt in het Duits als een eng scheldwoord: Das Stilfser Joch.

Maar goed, ik begin dus in Prad / Prato. Na een paar bochten zit ik op de SS 38, de weg die naar de top van de hoge berg leidt. Het klimmen begint direct. De weg voert naast het fraaie, wild stromende watertje de Adige / Etsch, waar ik met name de watervalletjes fotografeer voor Tijn. Tussen de bomen zie ik in de verte al de sneeuwtoppen. Het wordt een mooie rit!

Opvallend is dat de weg geen aanduidingen heeft zoals ik gewend ben van vele Franse cols. Daar vind je vaak een bord onderaan de klim met informatie over de lengte, de hoogte en het gemiddelde percentage van de klim. En nog beter: onderweg staat daar bij iedere kilometer een paaltje of bordje met de afstand die je nog hebt te gaan en het percentage voor de komende kilometer. Nadat ik deze aanduidingen enkele dagen geleden al miste bij mijn klim naar Kurzras, lijk ik na de Stelvio te mogen concluderen dat dit fijne Franse gebruik helaas niet gekopieerd is in Italië.

48
Na een enkele kilometer kom ik in de eerste haarspeldbocht. Hier staat wél een bordje. Daarop prijkt het getal 48. Dit is de eerste van 48 haarspeldbochten. 48! En die Alpe d’Huez maar stoer doen met zijn 21 bochtjes. Haarspeldbochten vind ik trouwens heerlijk. Ze geven vaak de gelegenheid om even wat druk van de bovenbenen te halen én ze bieden meestal de beste uitzichten. Nog 47 te gaan!

In het bos kachel ik rustig door. Ik word in het begin vaker ingehaald dan dat ik zelf mensen passeer, maar dat verandert verder in de klim steeds meer. Al zitten er onder de gelapten ook regelmatig mountainbikers of bepakte wielrenners. Maar die tellen ook.

Trappen
In het bos is er een gedeelte met veel haarspeldbochten achter elkaar. Als ik naar beneden kijk, zie ik af en toe een soort trap met het wegdek van de SS 38. Als ik omhoog kijk trouwens ook. Nu besef ik dat er verderop in de klim ook nog zo’n ‘trappendeel’ aankomt. De foto’s die ik hiervan zag vond ik al weergaloos.

Bij bocht nummer 35, ik heb er na deze bocht dus nog 34 te gaan, staat de hoogte een keer aangegeven. Ik ben dan op 1.786 meter. Nog 1.000 meter omhoog dus. Niet veel later houdt het bos op en rij ik de steenachtige omgeving in. Waar de Ventoux een beige decor biedt, houdt de Stelvio (Stilfser Joch krijg ik mijn bek niet uit) het bij een stevige grijze kleur, gecombineerd met het wit van de sneeuw. Adembenemend.

De echte trap van deze berg komt inmiddels in beeld. Onder de top wemelt het van de bochten en ‘treden’. Hemelsbreed lijkt de top één à twee kilometer weg, maar volgens mijn berekeningen heb ik er nog een stuk of acht te gaan. Ik voel me prima, dus ga vol goede moed verder. Onderweg word ik in dit gedeelte nog even aangemoedigd door onze leuke campingbuurtjes René en zijn zoon Timo, die de Stelvio vandaag per auto aandoen.

Selfio’s
Mijn telefoon brandt in de laatste kilometers regelmatig in mijn hand. De bochtenparade, de lonkende top en de geweldige uitzichten vragen erom vastgelegd te worden. Dat doe ik dan ook maar met grote regelmaat. Ook selfies (heten die hier selfio’s?) ontbreken niet.

De haarspeldbochten zijn zeker in het laatste deel niet altijd overzichtelijk, wat af en toe tot wat kleine opstoppingen leidt. Hoewel de Stelvio een behoorlijk drukke berg is, qua verkeer dan, vind ik ‘m overigens niet té druk.

Na 2 uur, 44 minuten en 31 seconden voltooi ik de 22 kilometer van het Strava-segment ‘Passo Stelvio’. Gelukkig vind ik op de top een bord waarmee ik – traditiegetrouw – kan pronken met foto’s van overwonnen bergtoppen. De top van de berg barst van de levendigheid. Er zijn volop winkeltjes, eettentjes en vele honderden fietsers en andere toeristen.

Uitzicht
Toevallig vind ik in de drukte René en Timo die op een zonnig terras Italiaanse specialiteiten verorberen. Ik voeg me bij hen en word door René getrakteerd op een cola, wat ik eigenlijk alleen op bergtoppen drink, en een spaghetti carbonara. We praten over de berg en de mooie uitzichten (iets met een Duitse blondine) en genieten van de heerlijke temperatuur. Het blijkt vandaag de warmste dag van 2016 te zijn, waardoor het op 2.760 meter nog ruim boven de 20 graden is.

Na een uurtje tafelen met daarin één stevige krampstuip in mijn hamstring (waarom dáár, vragen wij ons af) is het tijd voor de terugtocht. Die gaat via de andere kant, de Umbrail Pass. De uitzichten zijn ook hier weer mooi, maar wel een slag minder dan die van de Stelvio-kant. Doordat de weg de eerste kilometers matig is en de bochten elkaar ook hier in rap tempo opvolgen, zijn er weinig stukken dat mijn snelheid echt hoog komt te liggen. 64,1 blijkt uiteindelijk mijn topsnelheid van de dag.

Via een stukje door Zwitserland kom ik uiteindelijk weer uit bij Prad, dat je nog steeds gerust ook Prato mag noemen. Mijn totale rit heeft, exclusief pauze, 3 uur en 56 minuten in beslag genomen. Daarin leg ik 64,3 onvergetelijke kilometers en 1.820 hoogtemeters af. Mijn gemiddelde snelheid ligt in Nederland vaak hoger dan de 16,4 kilometer per uur die ik hier klokte.

Ik heb mezelf al een aantal keren de vraag gesteld of mijn Belgische Ventoux-vriend gelijk heeft met zijn vergelijking tussen de Stelvio en de Ventoux. Ik vind het vreselijk moeilijk de twee giganten te vergelijken. Ze zijn allebei zo anders, maar absoluut zo geweldig. Maar als ik ze móét rangschikken, zeg ik op de avond na mijn Stelvio-avontuur, volg ik het oordeel van de Belg.

Het avontuur op Strava

 

Een verblijf in Manchester kan niet zonder een bezoek aan Old Trafford. ’s Werelds populairste club, zoals Manchester United zichzelf noemt, geeft meer dan genoeg stof voor een blog. Ik zet 12 opmerkelijke bevindingen op een rijtje.

Grootheid Giggs
United kent grote helden. Denk aan George Best, Denis Law, Bobby Charlton, Eric Cantona, David Beckham en Cristiano Ronaldo  Maar voor niemand is er meer waardering dan Ryan Giggs. Niemand speelde meer wedstrijden voor United dan hij (963). Voor de Welshman is een volledige kamer ingeruimd met historisch materiaal.

Ferguson
Ook de waardering voor trainer Alex Ferguson gaat ver. Terecht. De man stond 27 jaar aan het roer en won allemachtig veel prijzen. Om zijn prestaties in perspectief te plaatsen: tegenwoordig houdt een trainer het in de Premier League gemiddelde 17 maanden vol. Als dank voor zijn werk zijn er in Old Trafford volop foto’s, video’s, collages, een groot standbeeld en veel ander materiaal van de Schotse succestrainer te vinden.

 

Manchester United TV
Vol trots vertelt gids Oliver dat Manchester United de eerste club in de UK was met een eigen TV-zender. Sindsdien zijn er meer, vertelt hij. ‘Arsenal heeft Arsenal TV, Chelsea heeft Chelsea TV en Liverpool heeft History TV.’ Vind ik leuk. Overigens is me tijdens twee dagen Manchester duidelijk geworden dat de rivaliteit tussen United en Liverpool de grootste is in Engeland. Veel groter dan die tussen United en City.

Louis’ communicatielessen
We mogen tijdens de rondleiding de kleedkamer van United in. Voor de komst van Van Haal (zo spreken ze dat hier uit) bepaalden de spelers in deze kleedkamer zelf waar ze zaten. ‘Maar toen Van Haal kwam, werd alles anders’, vertelt Oliver. De opstelling op het veld, bepaalt de opstelling in de kleedkamer. De shirts liggen op volgorde en de spelers gaan netjes bij hun shirt zitten. Hiermee maakt de coach een einde aan een eilandjescultuur van groepjes landgenoten die in hun eigen talen communiceerden. Oliver legt de filosofie van Van Gaal uit en ik hoor het de trainer zeggen: ‘Als je goed met elkaar communiceert in de kleedkamer, communiceer je ook beter op het veld.‘

Matchfixing
Gebeurt het kopen van wedstrijden alleen nu, door spelers als Kargbo of in schimmige voetbaloorden? Nee hoor, bij United konden ze er in 1913 ook wat van.

Betten maar
Elke keer bij trips naar Engelse wedstrijden blijf ik me verbazen over de gokmogelijkheden. In het straatbeeld zie ik meer gokkantoren dan pakweg pizzeria’s, drogisterijen of broodjeswinkels. Ook in Old Trafford kan je niet om een wedje heen. Zo kan je met een tientje inleg 760 pond verdienen wanneer Blind de eerste goal maakt tegen CSKA Moskou. Hoog tijd dat de mogelijkheden in Nederland worden uitgebreid.

 

Vliegramp
Dé zwarte bladzijde in de geschiedenis van Manchester United is de vliegramp in 1958. In München komen na een tussenlanding onder meer zeven spelers uit het eerste team om. Zoals je van Engelsen kan verwachten, worden de slachtoffers – ook de overlevenden – waardevol geeerd. Het United-museum heeft er een aparte kamer van ingeruimd.

Van Persie
Ik krijg sterk de indruk dat er in Manchester meer bewondering is voor Van Persie dan bij onze bondscoach.

 

He’s fucking everywhere..
Toen m’n vrouw Claudia en ik een paar jaar geleden in het Real Madrid-museum waren, slaagden we erin om materiaal van Feyenoord te vinden. Dat ging over de finale om de Europese Super Cup in 2002 tussen deze grootmachten. Kan ik ook iets vinden over Feyenoord in het Manchester-museum? Heus wel. Een interactieve paal tovert alle United-spelers en –wedstrijden uit het verleden tevoorschijn. Zoeken op Feyenoord brengt me bij twee Champions League-wedstrijden uit 2007. De doelpunten van de wedstrijd in Rotterdam (1-3) zijn onvindbaar. De Manchester United-redactie heeft wel een plaats ingeruimd voor het volgende videofragment. He’s where, he’s there, he’s fucking everywhere.. Paultje Bosvelt!

 

14 regels
Ik blijf nog even bij Feyenoord. United heeft ook een tekstje geschreven over alle tegenstanders. In die veertien regels tekst valt drie keer de naam van Nederlands op één na beste ploeg. Best veel. En de enige speler die bij noem wordt genoemd, speelde welgeteld één jaar op Zuid. Dat ‘ie ‘the great John Cruyff’ wordt genoemd, vind ik dan wel weer mooi. Oh ja, beste Manchester-redactie, in 2002 voegde Feyenoord weer een Europees prijsje toe aan de volle prijzenkast.

 

MUDSA
United besteedt speciale aandacht aan Mancunians met een beperking.  Deze supporters, inclusief blinden, hebben niet alleen ruime plaatsen langs de lijn, maar ook een eigen hospitalityruimte in het stadion. Volgens United maken haar faciliteiten voor mensen met een beperking Old Trafford tot een van de beste stadions van de wereld voor deze doelgroep. Meer over MUDSA, wat staat voor Manchester United Disables Supporters Association, vind je op www.mudsa.org.

 

Geen alcohol
Engelsen en alcohol lijken hand in hand te gaan. Maar niet in het stadion. Het nuttigen van alcohol in het stadion is zelfs een criminele overtreding waarvoor je gearresteerd kunt worden. ‘ In het stadion’ wil zeggen in het zicht van het veld. Zodra je de tribune verlaat, zijn er genoeg locaties waar goed getankt kan worden. De filosofie achter het alcoholverbod op tribunes betreft voorbeeldgedrag voor de jeugd. Zuipend publiek op televisie vindt de FA geen goed idee. Overigens geldt in Engelse stadions sowieso een algeheel rookverbod. Niets mis mee.

 

 

Ventoux-trilogie – deel 3 (Sault)

Een trilogie met twee delen slaat nergens op. Vandaag staat daarom de beklimming vanuit Sault op het programma. Sault. Ik vind het voor geen meter klinken. Bédoin en Malaucène, dat zijn plaatsnamen waar je je Franse tongval lekker mee kunt etaleren. Sault doet meer denken aan een vervallen Oost-Duits industriestadje.

Zou de klim wel net zo geweldig zijn als vanuit Bédoin en Malaucène? Het antwoord is duidelijk nee. Dit ligt niet aan Sault, dat met z’n vele lavendelvelden en -producten een leuk stadje is. Het zit ‘m in de eerste twintig kilometer van de klim. Natuurlijk, het is en blijft de Mont Ventoux, dus er valt genoeg te genieten en in te spannen. Maar na Bédoin en Malaucène ben ik verwend.

Ik start de rit in het mooie bergdorpje Aurel, dat vlakbij Sault ligt. Vanuit Sault daal je een paar honderd meter af, waarna de klim begint. De eerste twintig kilometer van de klim is een soort lange aanloop. De lichtste versnellingen zijn niet nodig en de kilometerteller blijft ruim boven de tien kilometer per uur. Er zitten zelf stukken bij dat het tempo rond de twintig kilometer per uur ligt, vooral na de helft van de 26 kilometer lange klim. De kilometerpaaltjes lijken zich te verstoppen en geven ook geen percentages of afstanden tot de top aan, alsof ze willen zeggen: joh, stel je niet aan, let niet op ons en rij lekker door naar de echte klim.

Al met al heb ik qua inspanning meer het gevoel met de Vaalserberg bezig te zijn, maar dan een stuk of vijf op elkaar, dan met de Ventoux. Het klinkt lekker hautain om zo over de Géant de Provence te praten, maar ik pas me dan ook makkelijk aan la vie française aan.

De Ventoux wordt vanuit Sault pas echt de Ventoux bij Le Chalet Reynard, waar de weg samenkomt met de route vanuit Bédoin. Vanaf nu moet ik overschakelen op m’n lichtste verzet. Het is nu nog zes kilometer. Omdat de vorige twintig kilometers relatief meevielen, ga ik hier beduidend harder dan tien dagen geleden.

Ik word daarbij geholpen door een renner die een tijdje in mijn wiel komt hangen. Als hij me passeert, herken ik ‘m. De blonde gozer in z’n zwart-witte pakkie heeft aan het begin van de klim ook een poos in mijn wiel gehangen, waarna hij er een sprintje uitperste en me achterliet. De hond. Nu wilde ik ook profiteren van zijn kopwerk. Op de steile flanken bijt ik op mijn tanden en laat hem niet weer zo maar wegschieten. Dit hou ik een paar honderd meter vol. Met het risico van de motor opblazen – waar vele Tour-uitzendingen al niet goed voor zijn – pak ik daarna mijn eigen tempo maar. Ik hou er enige voldoening aan over én ik ben wat sneller bij de top gekomen.

Een recordaantal fotografen heeft zich vandaag verzameld op het kale deel. Ik geloof dat ik door vier man op de gevoelige plaat wordt gezet, waaronder ook weer door mij vriend van photoventoux.com. Thuis ga ik op het gemak uitzoeken wie mijn formidabele fietsgeweld het beste heeft vastgelegd.

De laatste twee kilometer doen weer lekker zeer. De snelheid is er in inmiddels wel af; ik kom nog weinig boven de tien kilometer per uur. Ik zie dat ik voor het eerst ruim onder de twee uur de Mont Ventoux ga beklimmen. Volgens Strava (geweldige app) doe ik er uiteindelijk 1.48 uur over. Wel klokt de app de start van de klim wat later, want deze tijd gaat over 24,2 kilometer.

Strava vertelt me ook dat ik de laatste 6,1 kilometer in 43.08 minuten doe. Dat is bijna een half uur sneller dan de 1.11.50 van tien dagen eerder. Ik ga thuis nog eens duiken in deze statistieken (heb ik de eerste keer écht zo lang over zo’n afstandje gedaan?), maar het geeft aan wat ik op de fiets ook merk: het gaat lekker.

Op de top verzorg ik een Periscope-uitzending, schiet ik weer foto’s en maak een videootje voor Tijn en Jort. De kale berg is voor de twee mannen sinds maandag bekend terrein, toen we er met de auto een bezoek hebben gebracht. Jong geleerd is oud gedaan, zullen we maar zeggen.

De afdaling is zoals te verwachten alleen de eerste zes kilometer spectaculair. Daarna dalen vooral de percentages en daarmee meestal mijn snelheid. Ik zet de teller op de overzichtelijke afdaling wel af en toe boven de 60.

Gisteren las ik een artikel over Betty Kals. Deze Belgische dame reed ‘le Mont Chauve’ ruim een maand geleden bijna acht keer in 24 uur op, een record. Mijn cijfers zijn iets minder indrukwekkend, maar deze vakantie drie keer de Mont Ventoux op fietsen: ik vond het ge-wel-dig. En hoewel het me niet in 24 uur gaat lukken, sluit ik zeker niet uit dat die achtste keer er voor mij ook nog een keer van gaat komen..