september 2016 – martinvindt.nl

Fascinerende schoonheid naar La Bérarde

La Bérarde is de afsluiter van onze Alpendriedaagse. Qua naam kan de klim niet opboksen tegen grote jongens als de Alpe d’Huez en de Croix de Fer, maar qua schoonheid spant deze rit absoluut de kroon.

We vertrekken vanuit Le Bourg d’Oisans. Ivo en ik met de fiets, Rogier verkiest de auto en gaat verderop beginnen met de fietstocht. Tot aan de start van de ruim 27 kilometer tellende officiële route naar La Bérarde is de weg vals plat. Onze warming-up duurt zo’n tien kilometer, waardoor we opgewarmd aan het klimwerk beginnen. Het eerste deel van de klim is ook nog vriendelijk voor de benen. De percentages liggen hier rond de vijf procent.

Brienenoord
De benen voelen best aardig aan. Meer problemen heb ik met mijn kont. Na vandaag wil ik mijn zadel een week niet meer zien. Na zo’n acht kilometer worden de benen voor het eerst echt op de proef gesteld. Na de Van Brienenoordbrug-surrogaat bij het heel leuk ogende dorpje Venosc gaat de weg naar de tien procent.

Vanaf de eerste meters is de route van La Bérarde geweldig. Rond Venosc wordt het nog mooier. Het fraaier riviertje blijft me vergezellen, de omgeving van de kloof wordt hier nog rotsachtiger en de uitzichten worden almaar indrukwekkender.

Na zo’n drie zware kilometers vlakt de weg weer iets af. Dan verschijnt in de linker rotswand het silhouet van een bergweg. Dat is dus de weg naar La Bérarde. Hier is goed te zien dat ik in een korte afstand een flinke hoogte mag afleggen. De percentages liggen weer rond de tien, maar daar krijg ik waanzinnige uitzichten voor terug. De weg is niet heel best, bevat aardig wat haarspeldbochten en de afgronden zijn kaarsrecht en diep. Dat wordt niet te gek dalen dus.

Routes des Crêtes
De percentages vlakken nu af. Om me heen zie ik watervallen in allerlei formaten. Het diepe dal blijft ook fascineren, net als de witte bergtoppen en het riviertje dat overal blijft opduiken. Qua schoonheid overtreft geen enkele klim La Bérarde deze driedaagse. Ook vergeleken met mijn eerdere beklimmingen zijn er weinig andere cols opgewassen tegen de schoonheid van deze route. De Routes des Crêtes vanuit Moustiers in de Gorges du Verdon scoort ongeveer even goed, vind ik.

In mijn overall favorietenlijst denk ik dat de route rond plaats vijf binnenkomt. Qua schoonheid kunnen weinig cols zich meten aan La Bérarde, maar de echte zwaarte en heroïek ontbreken.

Het laatste deel van de klim is niet zwaar meer, de uitzichten blijven voortreffelijk (deze video van acht minuten levert het bewijs). Op de top ga ik op zoek naar Rogier, die na enkele kilometers fietsen bedacht de klim liever met de auto af te leggen – en als fotograaf prachtige (actie)foto’s te schieten. We wachten in het dorpje op Ivo en eten daarna in een crêperie, waar we voor best veel geld lang wachten en matig eten.

Spektakel naast de weg
De afdaling levert vanwege het matige wegdek en de gevaarlijke afgrond weinig spektakel op qua snelheden, opnieuw wel qua uitzichten (bekijk hier de video van m’n hele afdaling). Een keer stop ik zelf om toeristje te spelen en wat watervallen en dieptes vast te leggen (zie hier mijn toeristische bijdrage). Ook ga ik nog inspectie op een camping bij Venosc, omdat ik in dit gebied graag nog eens wil terugkeren. Hoewel de camping niet helemaal door de keuring komt, gaat die terugkeer er vast komen.

In Bourg d’Oisans voeg ik me bij Rogier en Ivo, die net hun eerste biertje hebben opengetrokken. We proosten op een geweldige Alpendriedaagse en kijken voorzichtig uit naar een volgende editie in 2017.

Videocompilatie van de rit naar La Bérarde

Het avontuur op Strava

Dikke topnotering voor de Croix de Fer

Hij stond sinds een jaar of twee bij het zien van de beelden uit de Tour de France rood omcirkeld op mijn wensenlijst: de Croix de Fer. Een lange klim in schitterende natuur. Vandaag beleef ik of mijn verwachtingen waargemaakt worden.

Met Ivo stap ik vanaf de camping in Bourg d’Oisans op de fiets. Rogier denkt aan zijn beperkte voorbereidingstijd en gaat met de auto naar Allemont, het plaatsje bij de voet van de Croix de Fer. Rogier meldt ons deze ochtend dat volgens de website www.klimtijd.nl de Croix de Fer elf procent gemakkelijker is dan de Alpe d’Huez. Opvallende stelling, omdat de klim zo’n tien kilometer langer is dan de 21-bochter. De percentages zullen dan wel meevallen, verwacht ik.

Twee voor de prijs van één
Kort na le Lac du Verney begint de beklimming van de Croix de Fer echt. Ook die van de Glandon trouwens. Deze bergtoppen liggen namelijk 2,5 kilometer van elkaar vandaan. Vandaag doen we dus twee bergtoppen aan voor de prijs van één. Kunnen we met ons bergtopfoto’s stoer de sier maken richting de mindere klimkenners.

De eerste kilometers van de Croix de Fer zijn behoorlijk zwaar. In deze bosrijke omgeving is de weg naar mijn beleving het steilst. Ik heb gelukkig weinig last van de beproevingen van een dag eerder en kom dit deel goed door.

Het landschap is heerlijk. Het bos, een riviertje, watervalletjes en af en toe het uitzicht op de bergtoppen waar ik – denk ik – naar onderweg ben, zijn genieten. Vanaf het dorpje Le Rivier d’Allemont komen daar ook nog eens prachtige uitzichten op een fraai bergdal bij.

Karweitje voor de terugweg
Kort na dit dorpje volgt een serieuze afdaling dit mooie dal in. Een bord waarschuwt zelfs voor een helling van 12%. Dat betekent niet alleen dat het magere totale percentage van vier à vijf procent deels wordt verklaard, maar ook dat er op de terugweg nog een karweitje ligt te wachten.

Ik daal stevig door en probeer mijn ritme vervolgens weer te vinden op de stijgende meters. Misschien komt het doordat de weg hier flink steil is, zo ervaar ik het althans, maar ik krijg de vaart er amper in. Ik word daarbij ook niet geholpen door dreigende krampscheuten, die zich met name melden als ik op de pedalen ga staan. Lekker blijven zitten dus.

Ik laat de boomgrens achter me en zie dat een groot stuwmeer, witte bergtoppen en nog meer mooie watervallen hun intrede doen in het toch al schitterende landschap.

Kort na het meer gaat de weg weer een kilometer of twee omlaag, waarna het laatste deel van de klim begint. Ik passeer de splitsing naar de top van de Glandon en krijg de eindbestemming in mijn vizier. Een aantal skiliften heeft inmiddels ook een plaats opgeëist in het bergdecor. Het moet hier ’s winters ook tof zijn.

Na een rit van veertig kilometer rij ik over de finish van de berg die op 2064 hoogtemeter ligt. Op de top raak ik aan de praat met een wielrenner uit Grenoble (die kan dus altijd zulk klimwerk doen – jaloers!) en we maken een foto van elkaar bij de borden van de bergtop. Daarna loop ik een rondje en maak onder meer video’s voor Tijn, Jort en Meinou en voor mijn jarige nichtje Liz.

Croque Monsieur
Ik heb flinke honger en dorst – er zit geen druppel water meer in mijn bidons – en plof in het zonnetje neer bij het enige restaurantje op de top. Als ik vertel iets te willen eten, wordt me meteen gevraagd of dit een Croque Monsieur moet zijn. Nou, prima. De in kaas gegoten soort tosti en zoute patat smaken me voortreffelijk.

Vier sterren
Tijdens het eten bereikt Ivo de bergtop. Hij heeft zich na zijn dodemanstocht op de Sarenne knap hervonden. We zijn het erover eens dat de Croix de Fer een topklim is. Bijzonder is dat ik op de hele klim geen enkele fietser heb ingehaald en ook zelf niet voorbij ben gereden. Ook het aantal auto’s was vandaag zeer gering op de col. In mijn persoonlijke lijst met zelf gefietste cols krijgt de Croix de Fer vier sterren, wat ‘m op dit moment op plaats vier brengt, achter de Stelvio, Mont Ventoux en de Izoard.

Rogier heeft het vandaag veel zwaarder; hij komt een stuk later (een klein uur na mijn aankomst) afgepeigerd boven. Als hij bereik had gehad op de Glandon-splitsing, had ‘ie ons gemeld dat ‘ie daar gestopt zou zijn, vertelt hij ons later. Maar keuze had hij met zijn bijnaam Kroi Kroi natuurlijk ook niet. Hoewel hij bij zijn aankomst stelt dat het voor ‘Croix bijna te ver’ was. Ik heb respect voor zijn bikkelwerk, zeker omdat Rogier een vrij ongetrainde fietser is. Misschien is vanaf vandaag ijzeren Croix Croix een goede bijnaam voor hem.

Na de lunch en flesjes Coca-Cola dalen we af naar de Glandon-splitsing om het kleine stukje naar de top af te leggen (zie m’n video ‘In 4 minuten op de Glandon‘). We maken een snelle foto bij de Glandon-borden en vervolgen de afdaling van de Croix de Fer.

De afdaling is heerlijk. De weg is goed en overzichtelijk en de omgeving blijft voortreffelijk. Wel moet er af en toe nog geklommen worden, maar de benen kunnen dit gelukkig weer prima aan. Mijn maximale snelheid zet ik vandaag op 71,5 kilometer per uur. De video van mijn hele afdaling kun je hier bekijken.

Stoer doen
Omdat de benen goed genoeg voelen, doe ik stoer bij le Lac du Verney. Ik sla niet rechtsaf naar Allemond, maar ga rechtdoor naar Villard Reculas. Dat is een van de drie wegen om Alpe d’Huez te beklimmen. Ik wil dit vooral graag doen om op de balkonroute uit te komen, waarover ik veelbelovende verhalen heb gehoord.

Opvallend is dat deze onbekende klim, in tegenstelling tot onder meer de Croix de Fer en de Alpe d’Huez, wél kilometerbordjes bevat waarop ik kan zien hoelang de klim nog duurt, hoe steil de komende kilometer is en hoe hoog ik me bevind. Ik moet in totaal ruim elf kilometer, zegt het eerste bordje me. Pfff.

Harken
Het lijf voelt vermoeid aan en mijn kont gaat zeer doen. Het tempo is er volkomen uit, maar ik hark door. De klim is tot aan Villard Reculas niet zo bijzonder. Net als de Alpe d’Huez een grote brede weg met een – voor Alpen-begrippen – matige directe omgeving. Door de bomen krijg ik ook weinig mee van het uitzicht.

Indrukwekkend balkon
Na Villard Reculas is het nog een klein stukje tot de balkonweg begint. De smalle weg doet zijn naam alle eer aan, vooral vanwege de enorm indrukwekkende uitzichten op Bourg d’Oisans en het omliggende gebergte. En de superdiepe afgronden; achter een houten reling is de muur kaarsrecht en vele honderden meters diep.

De Pas de la Confession, zoals de klim heet, duurt nog iets meer dan een kilometer, waarna ik me kapot meld voor een foto bij het bergtopbord. Daarna volgt een stuk ‘Alps plat’ en begint de afdaling naar het dorpje Huez. Door de grote hoeveelheid zand en kiezels is mijn daaltempo laag.

Na Huez kom ik op de bekende weg van de Alpe d’Huez en kan ik mijn snelheid stevig opschroeven. De afdaling bevalt goed. De laatste meters moet ik in de remmen om rechtsaf de camping op te rijden. Daar zitten Ivo en Rogier al vrolijk aan het bier. Na 92 kilometer en 2.500 hoogtemeter heb ik er ook wel een verdiend. Proost!

Videocompilatie van de rit over de Croix de Fer en Pas de la Confession

Het avontuur op Strava

De massale overschatting van de Alpe d’Huez

Samen met Rogier en Ivo ben ik voor een fietsdriedaagse in Bourg d’Oisans. En welke berg móét je daar volgens de ongeschreven regel voor wielrenners gedaan hebben? Juist, de Alpe d’Huez. Die stond tijdens onze eerste dag, samen met de Col de Sarenne, op het programma.

Onze camping A La Rencontre du Soleil zit direct aan de voet van de beroemde Alp. Om niet koud de berg op te gaan, warmen we ons op met een klein retourtje naar Bourg d’Oisans. Zoals we alle drie weten, liegt het begin er niet om. Met 10% knalt ‘ie er meteen goed in. Al snel versplintert ons drietal en gaan we alle drie onze eigen weg naar boven.

De stevige stijging in de eerste kilometers en het overbekende decor – alleen van televisie, we hebben de befaamde col geen van allen eerder gedaan – maken de klim de eerste kilometers leuk. Ik ram deze vrij stoïcijns door. De berg is maar een kleine 14 kilometer, wat na onder meer de Stelvio niet zoveel is, en ik wil een goede tijd klokken.

Op 7,5 kilometer krijg ik het zwaarder. De druk op de bovenbenen blijft groot. Voor mijn gevoel blijven de percentages ook stevig. Ik dacht dat de klim meer zo afvlakken na de eerste kilometers. Misschien is dit ook zo, maar het tempo lijkt er nu iets uit te raken.

Bedenkingen
Ondertussen zie ik Bourg d’Oisans steeds kleiner worden en de uitzichten steeds mooier. De strakblauwe luchten en de verse sneeuw op enkele bergtoppen maken het decor prachtig. Uiteraard maak ik er foto’s van. Ook maak ik opnames met een TomTom-actioncam, die ik voor het eerst op mijn stuur heb.

Voor zowel de foto’s als de video’s merk ik dat ik hier veel minder werk van maak dan bij andere beklimmingen. Het uitzicht is mooi, maar de directe omgeving heeft minder fraais te bieden. Mijn bedenkingen over de status van de Alpe d’Huez, die ik al enigszins had voorafgaand aan de klim van vandaag, worden groter.

Ik klim door en passeer wat vervallen wintersportdorpjes. De top komt in beeld. Ook het aantal nog te passeren bochten toont aan dat het grootste werk er inmiddels op zit. Na het oude dorp Huez is het skiresort de laatste hobbel die ik heb te nemen. In dit gedeelte raak ik de weg enigszins kwijt. In mijn veronderstelling kies ik de meest logische, stijgende weg, maar naar later blijkt ben ik van een deel van de officiële route afgeweken. Raar dat dit op een van de meest fameuze cols van Frankrijk mogelijk is. Ook Rogier en Ivo blijken hier later gedwaald te hebben.

Beperkte beleving
De finish maakt me niet enthousiaster. Er staat wel duidelijk aangegeven waar de officiële Tour de France-finish ligt, maar dit is in een omgeving van lelijke toeristische oorden en met maar een heel beperkte beleving. Misschien ben ik te veel verwend door de Ventoux, Stelvio, Izoard en andere bergen, maar is dit echt het beste dat deze illustere col te bieden heeft? De finish staat ook in groot contract met de enorme beleving die Bourg d’Oisans uitstraalt voor wielrennen en de Alpe d’Huez in het bijzonder.

Ik spreek nog een video in waarin ik mijn eerste bevindingen deel. Natuurlijk is de klim fysiek een flinke beproeving, maar de omgeving en de beleving zijn totaal niet wat ik van een col met zo’n imago verwacht. Ik spreek uit dat ik niet enorm enthousiast ben over de klim, maar ben nog niet zo stellig als tientallen minuten later.

Col de Sarenne
Het besef wat ik werkelijk vind van de Alpe d’Huez komt pas tijdens het vervolg van de rit, waarin ik op zoek ga naar de top van de Col de Sarenne. Kort nadat ik de Huez-omgeving uit ben, krijg ik te zien hoe mooi de Alpen écht kunnen zijn. De ongerepte natuur, de riviertjes, de stilte en de schitterende uitzichten gecombineerd met een matige maar uitdagende weg bieden het genot van het beklimmen van een goede Alpencol.

In de recensies van de Col de Sarenne werd gewaarschuwd om de circa zes kilometer vanaf de Alpe d’Huez-top niet te onderschatten. Dat doe ik dus lekker wel. Het verschil tussen de top van de Alpe d’Huez en de Col de Sarenne is maar 140 hoogtemeters, volgens de koude cijfers. In zes kilometer is dat niet zo ingewikkeld, zou je denken. Mis dus. Mede doordat er een deel afdaling in deze route zit, gaat de weg nog flink omhoog. En voor mijn gevoel ook best lang.

Geluk op een berg
Het laatste stukje vlakt iets af. Ik ben ondertussen zeiknat van het zweet, maak volop foto’s en video’s en geniet van de geweldige omgeving. Op de top plant ik mijn fiets tegen een stenen beeld en neem mijn gebruikelijke selfie bij het bord dat de top van de col aanduidt.

Daarna wandel ik naar een tien meter hoger gelegen deel dat nóg veel mooiere uitzichten biedt van een waanzinnig dal en hoge bergtoppen. Geluk op een berg!

Als Rogier en Ivo de top van de Sarenne bereiken, kom ik met de actioncam in actie. Op mijn journalistiek uitmuntende vragen krijgen zij vooral uitputtingskreten uitgekraamd. Rogier geeft dit nog extra uiting door op de top een mooie duik van zijn fiets te maken. Schitterende tv. 🙂 (Zie video hieronder)

Stuiterballenafdaling
De stuiterballenafdaling van de Col de Sarenne is heel, heel pittig. De weg is klein en slecht. Ook liggen er veel stenen en zelfs een berg schapenpoep op. Hard rijden kan dus zeer beperkt. Wel is de omgeving hier nog steeds waanzinnig. Zóveel mooier dan de omgeving van de Alpe d’Huez. De video van de hele afdaling kun je hier bekijken.

Doe het niet
De klim van de Alpe d’Huez moet je gedaan hebben, zoals diverse mensen me vertelden en ik ook zelf vond. Na vandaag denk ik daar compleet anders over. In mijn persoonlijke rangschikking van beklommen bergtoppen pakt de Alpe d’ Huez een van de slechtste scores. Misschien wel de slechtste. (Note to myself: binnenkort ga ik mijn favoriete zelf gereden beklimmingen in een ranglijst zetten.)

Maar wat maakt de Alp dan zo gewild? Waarom móéten mensen deze col beklimmen? Ik kom niet verder dan de heroïsche (Nederlandse) gevechten en overwinningen in bekende wedstrijden en evenementen. Voor iedereen die ook denkt de Alpe d’Huez te moeten beklimmen, is mijn advies: doe het niet. Beklim de Col de Sarenne (vanuit Le Freney d’Oisans) en maak vanaf de top van de Sarenne de oversteek naar Alpe d’Huez. Daal daar de illustere col af naar Bourg d’Oisans. Het mes snijdt aan alle kanten: je kunt veel meer genieten van de waanzinnige omgeving van de Sarenne en je rijdt toch – zij het in de andere richting – op de fameuze Alp. De afdaling doe je dan ook nog eens op een uitstekend wegdek. Je krijgt er geen spijt van!

Videocompilatie van onze rit over de Alpe d’Huez en de Col de Sarenne

Het avontuur op Strava