Het fameuze rondje in de Dolomieten dat je zowel kan skiën als fietsen staat al lang op mijn to do list. De foto’s en verhalen beloven zó veel moois. Vandaag, één dag voor de Maratona, staat ‘ie als voorbereidingsrondje op het programma. Whoohoo!

Ons hotel Laguscei is schitterend gelegen. Vanaf het terras en vanaf ons balkon kijk je uit op de typische rotsachtige Dolomieten-bergtoppen. Én het ligt aan de Sella Ronda. De hele dag racen of stoempen er fietsers voor onze deur langs. En op deze julidagen draaien twee skiliftjes de hele dag om wandelaars snel op mooie vertrekplaatsen te brengen.

Voor wie nog nooit gehoord heeft van de Sella Ronda: dit schijnt een van de mooiste rondes ter wereld te zijn die je op de fiets kunt rijden.  Vooruit, andere voertuigen kunnen ook, maar die rijden vooral in de weg. In dit rondje van ruim 50 kilometer doe je vier verschillende bergtoppen aan: de Passo Gardena, Passo Sella, Passo Pordoi en Passo Campolongo. Dit is ook de volgorde zoals we ‘m vandaag rijden.

Omdat ons hotel hoog op de Passo Campolongo zit, vinden we het een goed idee om van daaruit te vertrekken. En straks ook weer te finishen. We beginnen met de afdaling naar Corvara, waar morgen de Maratona start en finisht. We maken in Corvara nog wat fotootjes met de groep van Cyclo Sportive, waarmee we onze Dolomieten-trip maken. We volgen de bordjes naar de Passo Gardena en maken al snel onze eerste hoogtemeters.

De eerste kilometers van deze klim zijn qua verkeer en toerisme de drukste van het gehele rondje. Maar zodra we Corvara goed en wel uit zijn begint de pret: de machtige massieve Dolomieten-rotsen doemen voor ons op. Het uitzicht is magistraal. En het gave is: dat blijft het vrijwel de hele ronde!

De rozige rotsen vergezellen ons grote delen zowel links als rechts van de klim. Samen met de blauwe luchten, de groene grasvelden en hier en daar een plukje sneeuw is het landschap hier een lust voor het oog. En voor mijn telefoon, waarmee ik er wild op los fotografeer. Ook de begeleiding van de Cyclo Sportive-groep, dat met een busje meerijdt, stopt regelmatig om ons zwoegend en genietend in het oogverblindende decor vast te leggen.

Op de top nemen we afscheid van de Cyclo Sportive-groep, die ervoor kiest vanaf hier terug te fietsen naar ons hotel om de benen voor de grote dag van morgen te sparen. Misschien komt het omdat we alle vier niet super rijkelijk bedeeld zijn met wilde bossen haar, maar er is bij Ivo, John, Cees en mij geen haar op ons hoofd die eraan twijfelt om de Sella Ronda niet te rijden.

Dus dalen we af naar de voet van de tweede col: de Passo Sella. Zodra je de top van de Gardena over bent, duik je in een nieuwe uitzichten met machtige rotsmassieven. We dalen af met hoge rotswanden links van ons, die ons veel schaduw en daardoor frisse rijwind bezorgen.

Voor afkoelen hebben we niet veel tijd, want na een paar kilometer dalen wacht de klim naar Sella al. Omdat de bergtoppen in de Sella Ronda allemaal boven de 2.000 meter liggen, brengt de ronde ons door wisselende natuur. De klim naar de Sella begint in bosrijk gebied. Dit bos dunt al snel uit, waardoor we ook op deze klim prachtige uitzichten hebben. Met uiteraard ook hier de indrukwekkende rotsen als dominante aandachtstrekker.

In de afdaling van de Sella op weg naar de volgende klim wordt het nóg indrukwekkender. De rotsen zijn hier mega hoog en ook dichtbij. En in de verte zie je ‘normale’ berglandschappen met granietachtige en met sneeuw bedekte bergtoppen. Mijn drang om foto’s te maken wint het van mijn sportieve ambities en ik parkeer de fiets regelmatig om de imposante natuur vast te leggen.

Col nummer drie roept! Deze luistert naar de naam Passo Pordoi. Het scenario is vergelijkbaar met de klim van de Sella: eerst door een stukje bos en vervolgens weer volop rotspartijen in het zichtsveld. Of het me al gaat vervelen? Neeeeeeeee. Elke meter van deze ronde blijft een feest.

Op elke top van de vier Sella Ronda-bergen kan je terecht voor horecagelegenheden. Wij vinden de Pordoi een goede bestemming in onze rit om nieuwe calorieën te verzamelen. Met volle buiken en bidons maken we ons op voor onze laatste afdaling en klim van de dag.

De afdaling naar Arabba, waar de klim naar de Passo Campolongo begint, is heerlijk. Over het asfalt en de overzichtelijkheid van de wegen hebben bij deze ronde sowieso niet te klagen. Mede hierom haal ik deze dagen hogere snelheden dan ik doorgaans in de Alpen of Pyreneeën haal.

De klim naar de Campolongo is iets langer dan de voorgaande cols, maar ook deze is prima te doen. En drie keer raden: het is wederom mooi! De berglandschappen zijn hier minder voorzien van de typische Dolomieten-rotsen, maar nog steeds een genot om in rond te trappen.

Op de top van de Campolongo tikken we, volgens mijn Garmin, 1644 hoogtemeters aan. De laatste paar honderd meter rollen we uit naar het terras van ons hotel, waar we neerploffen voor heerlijke ijskoude versnaperingen. Ik heb al een paar schitterende rondjes gereden in mijn leven, maar ik heb weinig tijd nodig om te beseffen: de Sella Ronda is de mooiste van allemaal! En morgen doen we ‘m weer! Whoohoo! 😊

Rit op Strava