Twee jaar geleden maakte ik kennis met de Mont Ventoux. Mijn blogs over mijn drie ritten op de kale berg sloot ik af met de tekst ‘niet uit te sluiten deze berg acht keer op te fietsen’. Dit jaar voeg ik mijn vierde en vijfde beklimming toe aan mijn avonturen op ‘le Géant de Provence’.

De beklimmingen maken deel uit van de Ventoux-driedaagse die ik samen met Ivo beleef. Aanvankelijk wilden we, samen met Rogier, de Galibier op knallen. Slecht weer deed ons uitwijken naar de Provence in het heerlijke plaatsje Vaison-la-Romaine. Geen straf, want de Mont Ventoux is mijn op één na favoriete klim en ik ben ervan overtuigd weer te genieten.

Lange verslagen van de berg heb ik dit jaar niet gemaakt. Dat is ook niet nodig, want de beklimmingen vanuit Bédoin, Malaucène en Sault zijn al in geur en kleur gerapporteerd op deze site. De Ventoux heb ik echter nog niet vastgelegd met m’n actioncam. Hieronder volgen korte tekstuele bevindingen en drie vlogs van de geweldige ritten op en rond de Mont Ventoux, uiteraard mét Strava-bewijsvoering.

Dag 1: Rondje Mont Ventoux (vanuit Bédoin)

Nadat we na een nachtje doorakkeren ’s ochtends rond 7.30 Vaison-la-Romaine bereikten, bereidden we ons relaxt voor op onze eerste rit. We genieten op het rustige plein van Vaison van heerlijk Frans brood, checken in in het niet bepaald geweldige hotel (Le Moulin à Huile) en hijsen ons in onze fietspakkies. De heerlijke blauwe lucht is bij vertrek al niet zo blauw meer. We hopen dat de werkelijkheid net zo droog is als de weersvoorspellingen, maar als we het donkergrijze wolkendek rondom de top van de Mont Ventoux zien, maakt zich enige twijfel over ons meester.

De hele rit is vandaag een weerzien met een geweldige vakantie van twee jaar geleden. Zoveel mooie plaatsjes en herinneringen. Ook de klim vanuit Bédoin ligt nog heel goed in mijn geheugen. In 2015 heb ik ‘m niet naar boven gereden om een goede tijd te scoren. Vandaag zou ik het tof vinden om ‘m onder de twee uur te rijden.

De hele klim gaat het lekker. Ja, het is pittig, maar het genieten viert absoluut de boventoon. Vanaf Chalet Reynard worden de omstandigheden behoorlijk mystiek. Dichte mist, steeds koelere luchten en meer wind omringen me. Dat geldt ook voor een enthousiaste medewielrenner met wie ik aardig wat kilometers kop over kop in een aardig tempo de berg op vlieg.

Ik bereik de top inderdaad in minder dan twee uur. Mooi voor mijn eergevoel, maar nog meer omdat vrijwel direct na mon arrivé een stevige regenbui losbarst. Mist, wind, kou en regen dus. Schuilen! Mijn gedachten gaan naar Jef (de bijnaam waar Ivo hondstrouw naar luistert), die waarschijnlijk nog een stuk heeft af te leggen. Na een minuut of veertig waggelt ‘ie als een zombie het restaurantje net onder de top binnen. Jef trilt als een rietje en voelt zich simpelweg k-u-t. Meermalen vraag ik hem of ‘ie gaat omvallen. Je kan maar voorbereid zijn, toch? Hij zit dicht tegen het kotsen aan en geeft een één aan zijn fysieke welbevinden. Maar hij heeft ‘m gedaan!

Eten en drinken – en natuurlijk zijn berenconditie – helpen Jef er in een uurtje aardig bovenop. We dalen in droge omstandigheden maar op een nat wegdek af naar Malaucène, waar we voldaan neerploffen op een terras. Proost op rit één!

Dag 1 op Strava

Dag 2: Rondje Gorges de la Nesque

Dag 2 op Strava

Dag 3: Rondje Mont Ventoux (vanuit Malaucène)

Als we vandaag de gordijnen opentrekken, zien we Provencaalse blauwe luchten in plaats van een grijs wolkendek. Fijn! De omgekeerde route van dag één staat op het programma: de Ventoux-beklimming vanuit Malaucène dus.

Deze klim is in mijn hoofd óók supermooi, maar een stuk onregelmatiger. Vooral het deel van drie kilometer met achtereenvolgens twee keer elf en één keer twaalf procent liggen in mijn geheugen gegrift. De 170 kilometers en 3.500 hoogtemeters van de vorige twee dagen zijn lichtelijk voelbaar in mijn benen, maar ik voel me goed. Ik ga in een lekker tempo de berg op en haal vele medeklimmers in. Vooral het steile stuk is een slakkenpad. Iedereen kruipt hier omhoog. Als je hier iets harder fietst, betekent dat vele inhaalacties. En dat voelt prima!

Ik val in herhaling, maar het is weer genieten vandaag. Het gave van de Malaucène-klim zijn – naast de even onregelmatige als uitdagende percentages – de waanzinnig mooie uitzichten. Vooral de laatste kilometers waan ik me weer in een vliegtuig. Het uitzicht strekt enorm diep en ver. Volgens mijn eigen tijdwaarneming rijd ik de kale berg ook vandaag in iets minder dan twee uur op. Strava zegt me dat ik er een minuut of twintig langer over gedaan heb, maar dat weiger ik te geloven.

De afdaling richting Bédoin voelt als een bron van geluk. Vooraf de eerste kilometers zijn zó gaaf en mooi! Na een verlate lunch in Bédoin ga voor de derde keer deze week de Col de la Madeleine op (het kleine colletje tussen Bédoin en Malaucène) en voeg me bij Jef – die het vandaag bij een korte rit hield – op een zonnig terras in Malaucène. Vandaag proosten we op een zeer geslaagde driedaagse!

Dag 3 op Strava