La Bérarde is de afsluiter van onze Alpendriedaagse. Qua naam kan de klim niet opboksen tegen grote jongens als de Alpe d’Huez en de Croix de Fer, maar qua schoonheid spant deze rit absoluut de kroon.

We vertrekken vanuit Le Bourg d’Oisans. Ivo en ik met de fiets, Rogier verkiest de auto en gaat verderop beginnen met de fietstocht. Tot aan de start van de ruim 27 kilometer tellende officiële route naar La Bérarde is de weg vals plat. Onze warming-up duurt zo’n tien kilometer, waardoor we opgewarmd aan het klimwerk beginnen. Het eerste deel van de klim is ook nog vriendelijk voor de benen. De percentages liggen hier rond de vijf procent.

Brienenoord
De benen voelen best aardig aan. Meer problemen heb ik met mijn kont. Na vandaag wil ik mijn zadel een week niet meer zien. Na zo’n acht kilometer worden de benen voor het eerst echt op de proef gesteld. Na de Van Brienenoordbrug-surrogaat bij het heel leuk ogende dorpje Venosc gaat de weg naar de tien procent.

Vanaf de eerste meters is de route van La Bérarde geweldig. Rond Venosc wordt het nog mooier. Het fraaier riviertje blijft me vergezellen, de omgeving van de kloof wordt hier nog rotsachtiger en de uitzichten worden almaar indrukwekkender.

Na zo’n drie zware kilometers vlakt de weg weer iets af. Dan verschijnt in de linker rotswand het silhouet van een bergweg. Dat is dus de weg naar La Bérarde. Hier is goed te zien dat ik in een korte afstand een flinke hoogte mag afleggen. De percentages liggen weer rond de tien, maar daar krijg ik waanzinnige uitzichten voor terug. De weg is niet heel best, bevat aardig wat haarspeldbochten en de afgronden zijn kaarsrecht en diep. Dat wordt niet te gek dalen dus.

Routes des Crêtes
De percentages vlakken nu af. Om me heen zie ik watervallen in allerlei formaten. Het diepe dal blijft ook fascineren, net als de witte bergtoppen en het riviertje dat overal blijft opduiken. Qua schoonheid overtreft geen enkele klim La Bérarde deze driedaagse. Ook vergeleken met mijn eerdere beklimmingen zijn er weinig andere cols opgewassen tegen de schoonheid van deze route. De Routes des Crêtes vanuit Moustiers in de Gorges du Verdon scoort ongeveer even goed, vind ik.

In mijn overall favorietenlijst denk ik dat de route rond plaats vijf binnenkomt. Qua schoonheid kunnen weinig cols zich meten aan La Bérarde, maar de echte zwaarte en heroïek ontbreken.

Het laatste deel van de klim is niet zwaar meer, de uitzichten blijven voortreffelijk (deze video van acht minuten levert het bewijs). Op de top ga ik op zoek naar Rogier, die na enkele kilometers fietsen bedacht de klim liever met de auto af te leggen – en als fotograaf prachtige (actie)foto’s te schieten. We wachten in het dorpje op Ivo en eten daarna in een crêperie, waar we voor best veel geld lang wachten en matig eten.

Spektakel naast de weg
De afdaling levert vanwege het matige wegdek en de gevaarlijke afgrond weinig spektakel op qua snelheden, opnieuw wel qua uitzichten (bekijk hier de video van m’n hele afdaling). Een keer stop ik zelf om toeristje te spelen en wat watervallen en dieptes vast te leggen (zie hier mijn toeristische bijdrage). Ook ga ik nog inspectie op een camping bij Venosc, omdat ik in dit gebied graag nog eens wil terugkeren. Hoewel de camping niet helemaal door de keuring komt, gaat die terugkeer er vast komen.

In Bourg d’Oisans voeg ik me bij Rogier en Ivo, die net hun eerste biertje hebben opengetrokken. We proosten op een geweldige Alpendriedaagse en kijken voorzichtig uit naar een volgende editie in 2017.

Videocompilatie van de rit naar La Bérarde

Het avontuur op Strava