Samen met Rogier en Ivo ben ik voor een fietsdriedaagse in Bourg d’Oisans. En welke berg móét je daar volgens de ongeschreven regel voor wielrenners gedaan hebben? Juist, de Alpe d’Huez. Die stond tijdens onze eerste dag, samen met de Col de Sarenne, op het programma.

Onze camping A La Rencontre du Soleil zit direct aan de voet van de beroemde Alp. Om niet koud de berg op te gaan, warmen we ons op met een klein retourtje naar Bourg d’Oisans. Zoals we alle drie weten, liegt het begin er niet om. Met 10% knalt ‘ie er meteen goed in. Al snel versplintert ons drietal en gaan we alle drie onze eigen weg naar boven.

De stevige stijging in de eerste kilometers en het overbekende decor – alleen van televisie, we hebben de befaamde col geen van allen eerder gedaan – maken de klim de eerste kilometers leuk. Ik ram deze vrij stoïcijns door. De berg is maar een kleine 14 kilometer, wat na onder meer de Stelvio niet zoveel is, en ik wil een goede tijd klokken.

Op 7,5 kilometer krijg ik het zwaarder. De druk op de bovenbenen blijft groot. Voor mijn gevoel blijven de percentages ook stevig. Ik dacht dat de klim meer zo afvlakken na de eerste kilometers. Misschien is dit ook zo, maar het tempo lijkt er nu iets uit te raken.

Bedenkingen
Ondertussen zie ik Bourg d’Oisans steeds kleiner worden en de uitzichten steeds mooier. De strakblauwe luchten en de verse sneeuw op enkele bergtoppen maken het decor prachtig. Uiteraard maak ik er foto’s van. Ook maak ik opnames met een TomTom-actioncam, die ik voor het eerst op mijn stuur heb.

Voor zowel de foto’s als de video’s merk ik dat ik hier veel minder werk van maak dan bij andere beklimmingen. Het uitzicht is mooi, maar de directe omgeving heeft minder fraais te bieden. Mijn bedenkingen over de status van de Alpe d’Huez, die ik al enigszins had voorafgaand aan de klim van vandaag, worden groter.

Ik klim door en passeer wat vervallen wintersportdorpjes. De top komt in beeld. Ook het aantal nog te passeren bochten toont aan dat het grootste werk er inmiddels op zit. Na het oude dorp Huez is het skiresort de laatste hobbel die ik heb te nemen. In dit gedeelte raak ik de weg enigszins kwijt. In mijn veronderstelling kies ik de meest logische, stijgende weg, maar naar later blijkt ben ik van een deel van de officiële route afgeweken. Raar dat dit op een van de meest fameuze cols van Frankrijk mogelijk is. Ook Rogier en Ivo blijken hier later gedwaald te hebben.

Beperkte beleving
De finish maakt me niet enthousiaster. Er staat wel duidelijk aangegeven waar de officiële Tour de France-finish ligt, maar dit is in een omgeving van lelijke toeristische oorden en met maar een heel beperkte beleving. Misschien ben ik te veel verwend door de Ventoux, Stelvio, Izoard en andere bergen, maar is dit echt het beste dat deze illustere col te bieden heeft? De finish staat ook in groot contract met de enorme beleving die Bourg d’Oisans uitstraalt voor wielrennen en de Alpe d’Huez in het bijzonder.

Ik spreek nog een video in waarin ik mijn eerste bevindingen deel. Natuurlijk is de klim fysiek een flinke beproeving, maar de omgeving en de beleving zijn totaal niet wat ik van een col met zo’n imago verwacht. Ik spreek uit dat ik niet enorm enthousiast ben over de klim, maar ben nog niet zo stellig als tientallen minuten later.

Col de Sarenne
Het besef wat ik werkelijk vind van de Alpe d’Huez komt pas tijdens het vervolg van de rit, waarin ik op zoek ga naar de top van de Col de Sarenne. Kort nadat ik de Huez-omgeving uit ben, krijg ik te zien hoe mooi de Alpen écht kunnen zijn. De ongerepte natuur, de riviertjes, de stilte en de schitterende uitzichten gecombineerd met een matige maar uitdagende weg bieden het genot van het beklimmen van een goede Alpencol.

In de recensies van de Col de Sarenne werd gewaarschuwd om de circa zes kilometer vanaf de Alpe d’Huez-top niet te onderschatten. Dat doe ik dus lekker wel. Het verschil tussen de top van de Alpe d’Huez en de Col de Sarenne is maar 140 hoogtemeters, volgens de koude cijfers. In zes kilometer is dat niet zo ingewikkeld, zou je denken. Mis dus. Mede doordat er een deel afdaling in deze route zit, gaat de weg nog flink omhoog. En voor mijn gevoel ook best lang.

Geluk op een berg
Het laatste stukje vlakt iets af. Ik ben ondertussen zeiknat van het zweet, maak volop foto’s en video’s en geniet van de geweldige omgeving. Op de top plant ik mijn fiets tegen een stenen beeld en neem mijn gebruikelijke selfie bij het bord dat de top van de col aanduidt.

Daarna wandel ik naar een tien meter hoger gelegen deel dat nóg veel mooiere uitzichten biedt van een waanzinnig dal en hoge bergtoppen. Geluk op een berg!

Als Rogier en Ivo de top van de Sarenne bereiken, kom ik met de actioncam in actie. Op mijn journalistiek uitmuntende vragen krijgen zij vooral uitputtingskreten uitgekraamd. Rogier geeft dit nog extra uiting door op de top een mooie duik van zijn fiets te maken. Schitterende tv. 🙂 (Zie video hieronder) 

Stuiterballenafdaling
De stuiterballenafdaling van de Col de Sarenne is heel, heel pittig. De weg is klein en slecht. Ook liggen er veel stenen en zelfs een berg schapenpoep op. Hard rijden kan dus zeer beperkt. Wel is de omgeving hier nog steeds waanzinnig. Zóveel mooier dan de omgeving van de Alpe d’Huez. De video van de hele afdaling kun je hier bekijken.

Doe het niet
De klim van de Alpe d’Huez moet je gedaan hebben, zoals diverse mensen me vertelden en ik ook zelf vond. Na vandaag denk ik daar compleet anders over. In mijn persoonlijke rangschikking van beklommen bergtoppen pakt de Alpe d’ Huez een van de slechtste scores. Misschien wel de slechtste. (Note to myself: binnenkort ga ik mijn favoriete zelf gereden beklimmingen in een ranglijst zetten.)

Maar wat maakt de Alp dan zo gewild? Waarom móéten mensen deze col beklimmen? Ik kom niet verder dan de heroïsche (Nederlandse) gevechten en overwinningen in bekende wedstrijden en evenementen. Voor iedereen die ook denkt de Alpe d’Huez te moeten beklimmen, is mijn advies: doe het niet. Beklim de Col de Sarenne (vanuit Le Freney d’Oisans) en maak vanaf de top van de Sarenne de oversteek naar Alpe d’Huez. Daal daar de illustere col af naar Bourg d’Oisans. Het mes snijdt aan alle kanten: je kunt veel meer genieten van de waanzinnige omgeving van de Sarenne en je rijdt toch – zij het in de andere richting – op de fameuze Alp. De afdaling doe je dan ook nog eens op een uitstekend wegdek. Je krijgt er geen spijt van!

Videocompilatie van onze rit over de Alpe d’Huez en de Col de Sarenne

Het avontuur op Strava