Na de klim naar Port de la Bonaigua dacht ik me erbij neer te leggen dat ik geen serieuze cols meer zou doen tijdens onze Pyreneeën-vakantie. Ik had al een paar interessante routes uitgestippeld als alternatieven, totdat ik via een lijst met cols in Spanje en Portugal op de website Climbbybike beland. Na wat doorklikken ontdek ik nog twee serieuze beklimmingen in de nabije omgeving. Joepie!

De eerste is de goed verstopte Port Ainé. Tussen de stadjes Rialp en Sort bevindt zich een afslag naar dit skistation. Zelfs op de behoorlijk gedetailleerde kaart die ik van deze omgeving heb gekocht is deze weg nauwelijks waar te nemen. Met speurwerk en de info van Climbbybike (waarvoor dank, goed gedaan) vind ik het. Na deze vakantie met de auto al een keer vast gestaan te hebben op een onverharde weg, weet ik inmiddels dondersgoed dat op mijn kaart een witte weg een onverharde weg betekent en een grijze weg een geasfalteerde. De route naar Port Ainé is grijs, da’s fijn, dus klimmen maar!

Sociale vent
Vandaag fiets ik niet alleen. Gisteren vroeg Annelieke, een Groningse dame van onze camping, of ik het een goed idee vond dat ze me zou vergezellen bij mijn rit. Geen probleem, aldus deze sociale vent. Ik hoop maar dat ze me na vandaag ook nog leuk vindt. Al met al staat er een rit van ruim 80 kilometer op de planning.

De route begint met de lekkere afdaling vanaf camping La Mola naar de C13. Deze vijf kilometer met prachtige uitzichten blijft heerlijk. Onderaan slaan we rechtsaf naar Sort en consorten. Na de klim naar Port de la Bonaigua weet ik dat de grote weg helemaal niet zo druk is. Redelijk ontspannen rijden we in een strak tempo (de weg daalt licht) naar de afslag, die we na een kilometer of 25 bereiken.

Kilometerpaaltjes!
De klim begint met een aangename verrassing: een luxe uitvoering van de door mij geliefde kilometerpaaltjes. Het Spaanse bord vertelt me meer dan ik begrijp, maar ik maak er in ieder uit op dat we nog 18,6 kilometer lang gaat stijgen.

Het begin is vrij stevig met een stijging van tussen de 7 en 9 procent. Door de bosrijke omgeving hebben we op deze warme dag veel stukken waar we in de schaduw kunnen rijden, een groot verschil met de Port de la Bonaigua. Doordat we met zijn tweeën zijn en we genoeg te bespreken hebben, ervaar ik dat de kilometers snel voorbij lijken gaan.

We passeren een stel koeien en zien tussen de boomrijke stukken door steeds vaker uitzichten op de afwisselende bergkammen van de Pyreneeën. Wat een waanzinnig mooie omgeving is het hier toch.

Steilste stukken
De laatste kilometers zijn de pittigste van de Port Ainé. De steilste stukken beginnen kort na het skistation dat op 4 kilometer van de top is gelegen. Mijn Mio noteert regelmatig een 11 of 12 op zijn scherm. Dat gaat dan over de percentages. Niet over mijn snelheid, want die ligt hier beduidend lager.

De top bestaat uit de zelfde lift als die we 4 kilometer terug aantroffen (maar dan de bovenkant, begrijpt u?) en een berg asfalt waar een leger aan campers kan parkeren. We tellen er slechts één, dus we kunnen stellen dat het hier lekker rustig is. De uitzichten vanaf de weinig sprankelende asfaltvlakte zijn wel heel mooi.

Buffetten op de top
Minder mooi zijn onze lege bidons. De circa 45 kilometer en warme luchten hebben gulzige fietsers van ons gemaakt. Tegen al mijn verwachting is een restaurant op de top geopend. We nestelen ons in een tamelijk sfeerloze ruimte (ik heb betere après-skigelegenheden gezien) en worden door het vriendelijke personeel gewezen op de uitgebreide buffetten die we mogen aanvallen. Gezien de enorme rust op de 18,6 kilometer lange col – we hebben nul wielrenners en slechts een handvol auto’s gezien – begrijpen we niet voor wie al dat eten en al dat personeel klaar staat. Ook wij moeten de Spanjaarden teleurstellen en vertellen dat we slechts fris en een simpel broodje willen. Geen probleem, maar of we dan willen plaatsnemen in het naastgelegen cafetaria. Daar worden we vervolgens netjes aan ons maaltje geholpen, door precies de zelfde personeelslieden. 😊

Met gevulde magen dalen we weer af naar de C13. Omhoog constateerden we al dat we niet de snelheden zullen halen van de uitstekende afdaling van de Port de la Bonaigua. Een terechte voorspelling, want het asfalt is van matige kwaliteit. We stuiteren met mooie uitzichten naar de grote weg.

Géén typische skicol
Inmiddels kunnen we ruimschoots concluderen dat ondanks de skibestemming de Port Ainé niets weg heeft van een typische skicol. Waar skicols zich laten kenmerken door grote, brede wegen met veel verkeer, liften, elektriciteitsmasten, toeristische voorzieningen en/of promotionele uitingen, is vrijwel niets van dit te zien op de verstopte, rustige route naar Port Ainé.

De vals platte ruime 20 kilometer van de C13 naar de afslag naar Espot vallen mijn fietsmaatje van vandaag zwaar. Na een korte energybreak is Annelieke klaar voor de laatste 5 kilometers klimwerk van vandaag. Na een kleine 90 kilometer met ruim 1700 hoogtemeters (volgens Strava zelfs nog 250 meer) sturen we onze fietsen voldaan de prachtige camping op.

Movie!

Rit op Strava