Hoewel Luz Ardiden een begrip is in het wielrennen, zijn mijn verwachtingen vandaag wat getemperd voor de rit naar de 1715 meter hoge top. Een sikcol waarbij het skistation of -dorp ook het eindpunt is, zijn doorgaans namelijk niet de allertofste. Luz Ardiden is een lekkere uitzondering!

Nog maar een paar weken geleden demonstreerde Pogacar in de Tour de France op de col van Luz Ardiden dat ‘ie aardig kan fietsen. De berg is sowieso een bekende, die regelmatig in het parcours van de Tour de France opduikt. Natúúrlijk moet ik dat ding ook op.

Vanuit Arcizans-Avant begint de route naar de voet van ‘de Ardiden’ met een afdaling naar het plaatsje Pierrefitte. Vervolgens staat de doorgaande weg naar het bekende wielerstadje Luz-Saint- Saveur op het programma. Deze route is tamelijk druk, maar ook heel mooi. Met hoge rotsen om me heen en een riviertje dat me tegemoet stroomt, valt er genoeg te genieten. Ook is de route een lekkere warming-up. Het tegemoet stromende water verklapt al dat de weg hier (enigszins) omhoog loopt. Een beetje doortrappen is het devies hier.

Voor Luz-Saint-Saveur, een druk stadje waar je niet moet zijn als je keihard door wilt fietsen, pak ik de afslag naar Sassis. Via deze rustigere route kom ik op de rotonde vanwaar het feest kan beginnen. Rechtsaf en los geht’s: ik ben begonnen aan de Luz Ardiden!

Goed geregeld!
Zoals het een skicol betaamt leidt de route over een brede weg, waar een fantastische asfaltlaag op ligt. Dat hebben de Tour-mensen uitstekend geregeld! Op het fijne asfalt vind ik al snel een lekker ritme. Last van auto’s heb ik hier niet. Er rijdt opvallend weinig verkeer op de col. Dat is niet heel raar, want op de top is verdomde weinig te doen. Er zijn geen liften en horecatentjes geopend, waardoor de enorme parkeerplaats een grote leegte is.

Hierdoor is de col in de zomer, in ieder geval vandaag, het domein van wielrenners. Samen met de andere wielrenners bevind ik me vandaag in wisselende omstandigheden. De voet ligt in bewolkt gebied. Donkere luchten dreigen dichtbij te komen, maar op de col wint de zon het, waardoor ik heerlijk in het zonnetje fiets. Ondertussen kan ik aanschouwen hoe wolkenpartijen zich om beurten op de col melden. Ik rij onder de wolken, in de wolken en uiteindelijk boven de wolken. Mooi!

De Ardiden is voor een Pyreneeën-col best regelmatig. Gemiddeld is ‘ie over een lengte van 13,9 kilometer 7,5%. Af en toe geeft mijn Garmin aan dat ik stroken van 10 en 11 procent aan het wegwerken ben, maar meestal zijn de percentages ergens tussen de 7 en 9. Een makkie is het niet, een lekkere col om op te sjezen wel.

Grote kom
De laatste paar kilometer, als de bomen het langzaam verliezen van de hoogte, bevinden zich in een heerlijk groen landschap. In een soort grote kom draait en keert de weg met vele bochten naar boven. Af en toe staan hier wat skiliften in de natuur, maar dit doet weinig af aan de heerlijke omgeving. Ook de uitzichten op het dal en diverse bergtoppen zijn mooi in deze kilometers.

Oók heel mooi: hoe hoger je komt, hoe toffer het is om terug te kijken op de weg die je hebt afgelegd. Op het laatste deel van de Luz Ardiden kan je namelijk kilometers van de afgelegde route achter en onder je zien kronkelen. De col doet met al zijn haarspeldbochten een beetje aan de Stelvio denken.

Snelle foto
De top van de Ardiden is een grote, vandaag dus lege, parkeerplaats, een skistation waarop je met koeienletters wordt verteld dat je op Luz Ardiden bent en de fraaie, groene bergkom met liften en pistes. Ik rij de parkeerplaats op om een mooi uitzicht te hebben op de route die ik zojuist gereden heb. Het uitzicht is tof en indrukwekkend! Ik moet snel zijn om een ‘Stelvio-foto’ te nemen, omdat de volgende partij wolken komt aandrijven om het fraaie uitzicht te verstoren.

Op de terugweg is mijn plan af te dalen via een kleiner weggetje dat langs het plaatsje Viscos leidt. Het asfalt en de afdaling zijn zó lekker en de weg naar Viscos zó goed verstopt dat ik de route helemaal naar Luz-Saint-Saveur afdaal. Wat een heerlijke afdaling!

De terugweg naar Arcizans-Avant is een kwestie van doorblazen. De weg loopt ligt af en ondanks de stevige tegenwind, die hier volgens mij vrijwel dagelijks raast, is het lekker racen hier. Het colletje van Pierrefitte naar de camping is een fijne afsluiter van een fijne kennismaking met de volgende legendarische Pyreneeëncol. We gaan lekker!

Rit op Strava