Bij het zien van de Cormet de Roselend tijdens een Touretappe van eerder dit jaar wist ik het zeker: deze col móét ik ook doen. Op dag drie van onze tweede Alpendriedaagse van 2018 staat ‘ie op het programma. Joepie!

Tijd voor een warming-up is er niet vandaag. Samen met Jef en Kraan daal ik vanuit ons fraaie huisje af door Bourg Saint-Maurice. Na een kilometer volgen we het bordje dat ons de Roselend op stuurt. De klim is meteen begonnen. De stijging ligt in het begin rond de zeven procent en na het klimgeweld van gisteren op de Iseran voelen we de spieren. En de aries.

Vanaf de eerste meter is de Cormet de Roselend onderscheidend. Geen brede weg waar het bouwverkeer voorbij buldert, maar een smal weggetje waar we met name een boel Porsches voorbij zien scheuren.

Water
Na de eerste anderhalve kilometer volgt een deel met lagere percentages. Naast ons stroomt een mooi bergriviertje. Aan water is sowieso geen gebrek op deze col. Als er geen riviertje in de buurt is, melden kleine stroomtjes of watervalletjes zich wel.

Kraan en ik zijn onverbiddelijk en parkeren Jef. Met zijn tweeën raken we niet uitgekeken op de omgeving. Werkelijk overal is het mooi. De rotswanden, de groene hellingen, af en toe een gletsjer die zich in het uitzicht meldt: het is geweldig op de Roselend. Tijdens de klim wisselt het decor regelmatig. Van de bosrijke omgeving naar een uitzicht met verre uitzichten op het dal en van rotswanden tot uitgestrekte velden. Ook fijn: op deze col zijn er totaal geen wintersportperikelen zichtbaar. Geen liften, geen uitgekamde pistegebieden, geen elektriciteitsmasten, geen winkels, geen hotels, niets. Alleen natuur.

Ook de percentages wisselen. Meestal schommelen ze tussen de vijf en acht procent, af en toe zit er een uitschieter van één of negen procent tussen. De vorige twee klimdagen hebben enig effect op de vaart waarmee de col bestierd wordt, maar ondanks dat ervaar ik de berg niet als heel zwaar. Het is ook niet voor niets dat de 19 kilometer lange Roselend à zes procent gemiddeld geen buitencategorie maar eerste categorie is in de Tour de France.

Wel buitencategorie
De schoonheid vind ik dus wel buitencategorie, maar dat kreeg je vast al mee. Op de winderige top maken Kraan en ik rap wat foto’s en hijsen ons in windjacks. We wachten Jef op, die zich een minuut of tien bulderend op de top meldt. Op de finish drukt hij zijn voorwiel op vernederende wijze voorbij de fiets van een oude arme man.

We dalen 2,5 kilometer af naar een restaurantje. Voordat ik daar neerplof daal ik eerst nog wat verder af, omdat ik het Lac de Roselend wil bewonderen. Het prachtige blauwe meer doet niet onder voor de rest van de col. Ik rij een paar kilometers langs het meer, waarvan een groot deel filmend en fotograferend, waarna ik weer aan de klim terug naar de top van de Roselend begin. Ik voeg me bij Jef en Kraan op het terras, verorber een crêpe – mijn lieve vrienden hadden alle Croque Monsieurs opgegeten – en lach om Jef die uitgebreid verslag doet van de ‘witte berggeit’, verwijzend naar Kraan die in zijn witte pakkie een rondje door het mooie gebergte wandelt.

Met zijn drieën rijden we opnieuw richting de top, die we strijdend bereiken. De afdaling is vervolgens weer genieten. Zeker het middelste gedeelte met zijn smalle weg en vele haarspeldbochten vraagt enige stuurkunsten.

Voor vier uur sturen we onze fietsen Bourg Saint-Maurice weer in. We ploffen neer in onze luie stoelen en genieten van de laatste twee uur zon die we deze Alpendriedaagse krijgen voorgeschoteld. Met drie geweldige cols in prachtige omstandigheden voelen we ons bevoorrechte ‘grimpeurs’. Voorzichtig blikken we proostend vast vooruit naar de editie van 2019.

De klim: the movie

Rit op Strava