Na een aantal kilometer klimmen staat op het asfalt van de Petit Saint-Bernard geschreven: ‘decision time’. Ga je voor ‘tof’? Dan moet je de pijl rechtdoor volgen naar Montvalezan en de Iseran. Ga je voor een ‘easy’? Volg dan de pijl naar links, het vervolg van de Petit Saint-Bernard.

Op dat moment zijn we een kilometer of zes onderweg op de col die begint in Bourg Saint-Maurice. Het moet gezegd: zwaar kunnen we de col niet noemen. Samen met Jef en Kraan, waarmee ik onze tweede Alpendriedaagse van 2018 beleef (wat een luxe!) pendelen we de milde eerste kilometers op. De percentages zijn hartstikke vriendelijk, de afstand naar de top minder. De Petit Saint-Bernard is zo’n 28 kilometer lang. De top laat op zich wachten totdat je op hoogtemeter 2188 bent.

Het klopt: de klim is easy. Er is weinig verkeer – wat ongetwijfeld te maken heeft met onze timing; op een donderdagmiddag eind september zijn de meeste toeristen gewoon aan het werk – en de percentages zijn de gehele col makkelijk. Een enkele keer geven de kilometerpaaltjes aan dat je een kilometer à zes procent tegemoet gaat, maar meestal staat er een vier of vijf op genoteerd. Sowieso komt ‘ie volgens de paaltjes nooit boven de zes.

Groen
De omgeving is mooi en heel groen. Aan alle kanten heb je uitzichten op bergtoppen en dalgebieden. In tegenstelling tot diverse cols in de omgeving bepaalt niet het toerisme landschap bepaalt op de Petit Saint-Bernard. De col heeft met La Rosière wel een skioord, dat eerder dit jaar overigens de finishplaats was van een Touretappe, maar het aantal liften, elektriciteitsmasten of andere landschapverstorende objecten valt mee.

In de laatste kilometers van de klim, waarin ik inmiddels volledig vergezeld ben tussen mooi groen natuurschoon dat doet denken aan de Sarenne, zie ik het eindpunt van de col. Dat doet me weer denken aan de Ventoux en de Stelvio. Ook daar kijk je de laatste circa zes kilometer uit op de top. Alleen heeft de Petit Saint-Bernard een verrassing in petto: het ogenschijnlijke eindpunt is slechts een tussenpunt op een kleine kilometer van het echte eindpunt.

Inmiddels zijn de benen al behoorlijk volgelopen. Af en toe valt een lichte krampstuip me lastig. Hoewel 26 kilometer klimmen tegen 5,1 procent gemiddeld uiteindelijk gewoon een aardige klus is, doet het nooit echt pijn. Wellicht dat mijn nieuwe fiets – ik koers sinds vandaag op een Giant Defy – hier ook bij helpt. Ik ervaar prettig comfort bij onder andere het sturen en schakelen. Ook het lichte gewicht van de fiets is een prima bijkomstigheid.

Honden
De finish van de Petit Saint-Bernard bevat een onleesbaar bestickerd finishbord, waar natuurlijk een ‘topfoto’ mee volgt. Ook de diverse gefabriceerde Sint Bernard honden vragen om een toeristisch fotootje. Ik rij nog een klein stukje verder en beland in Italië. Op het Italiaanse grondgebied nestel ik me op een heerlijk zonnig stekkie waar ik genietend uitkijk op een groene bergvlakte omringd met bergtoppen.

Samen met Jef koers ik, nadat ik drie Sint Bernard knuffels voor de kids heb gescoord, terug naar Bourg Saint-Maurice. Onderweg moeten we Kranus oppikken, die de col vandaag bepaald niet easy vond en na tien kilometer een rustplek (wel een tijdelijke, voor de goede orde) opzocht om rustig te braken en wachten. Ik ervaar in de afdaling dat mijn nieuwe bike veel comfort biedt door zijn dempende vermogen. Ook over remkracht heb ik door de schijfremmen niets te klagen. Het aansnijden van de bochten vraagt nog wel wat gewenning.

Met zijn drieën rijden we Bourg Saint-Maurice in. Dag één van onze nieuwe Alpendriedaagse was heerlijk. Ook was ‘ie net als voorgaande keren weer surrealistisch. Van de een op de andere dag beland ik van drukke werksferen in de geweldige in- én ontspannende Alpensferen. Geluk op een berg!

Rit op Strava