Mijn eerste Dolomietenrit van 2017 is een mooi opwarmertje, denk ik. Op het programma staat een rondje van bijna 60 kilometer met daarin twee onbekende, niet al te ingewikkelde cols. Of passo’s, om het lekker Italiaans te houden.

De eerste col is de Passo Daone. Ik had er nog nooit van gehoord. Hij begint op enkele kilometers van de camping. Direct na het minuscule plaatsje Ches begint de anoniem gelegen klim. Anoniem is ‘ie niet in zijn stijgingspercentages. Mijn Mio, die soms nogal genereus is met z’n percentageschattingen, schotelt me voortdurend 9, 10, 11 en 12 procent voor. Mijn benen denken dat dit best reëel is.

10,6 procent
De klim gaat over een klein weggetje met een niet al te best wegdek. Aan weerszijden is er volop bos, waardoor er zelden mooie uitzichten zijn. Toch vind ik de klim gaaf, vooral omdat ‘ie zwaar en uitdagend is. Uiteindelijk is de Passo Daone (vanaf de kant van Pinzolo) zo’n zes kilometer tegen – volgens Strava – een gemiddeld percentage van 10,6 procent. Als ik op de top ben, ben ik bijna een uur aan het fietsen, waarin ik nog geen negen kilometer heb weggetrapt. Welkom terug in de Dolomieten!

De afdaling van de Passo Daone is heerlijk. Hier is de weg breed en goed geasfalteerd. Mijn teller reikt een keer boven de 70. Tussendoor geniet ik van mooie uitzichten.

Balkonroute
Na de afdaling gaat mijn rit naar Ragoli, over de SP34. Een klein jaar geleden reed ik de balkonroute bij de Alpe d’Huez. De SP34 doet me aan deze balkonroute denken. Een mooi weggetje tegen een berg aan gelegen met geweldige uitzichten. Ook passeer ik een fraaie waterval.

Na een korte afdaling en wat meters door een dorpje staat de tweede klim op het programma: de Passo Durone. Of Passo Duron, de Italianen houden er namelijk twee namen voor deze Passo op na. De Passo Durone, dat klinkt iets lekkerder, is een niet al te spectaculaire klim over een brede, goede weg. De percentages zijn mild: zelden komen ze boven de zeven procent. Doordat de klim tien kilometer telt en door de Passo Daone die al in mijn benen zit, ben ik blij de top te bereiken. Ik keer 400 meter om en nestel me op het terras van een restaurantje. Een colaatje (daar is ‘ie weer, alleen op bergtoppen drink ik het suikerdrankje) en een bord tagliatelle samen me voortreffelijk!

De afdaling is breed en gaat over goed asfalt. Heerlijk dalen dus, met een topsnelheid van ruim 75 kilometer per uur. Een stukje over de drukke SS 239 en vervolgens het veel relaxtere fietspad brengen me terug bij onze fijne camping Val Rendena. Het opwarmritje was veel steviger en mooier dan ik me vooraf voorstelde. Heerlijk!

Videocompilatie van de rit over de Passo’s Daone en Durone

Het avontuur op Strava