Als je na weken stevig doorwerken en irritante coronabeperkingen de eerste vakantiedag hebt waarop je nog helemaal geen plannen hebt, dan is het toch logisch om een kleine koninginnenrit uit te zetten? Juist! Dus vandaag wordt het de Peyresourde op, dan de top van de Col d’Azet bestormen om vervolgens de Peyresourde van de andere kant op te denderen. 70 kilometer met drie bergtoppen, ik vind het een uitstekend idee!

We verblijven deze zomervakantie in Bagnères-de-Luchon, een paradijs voor wielrenners. Op elke hoek van de straat begint hier ongeveer een col. Ik begin vandaag met de bekendste uit het Luchonse assortiment: de Col de Peyresourde.

De col is een kleine 14 kilometer lang, wat betekent dat ik vanaf mijn standplaats (de mooie camping Pradelongue) in ruim 16 kilometer op de top van een illustere col sta. Geweldige boeking, hè? 😊

Zoals je mag verwachten van een Pyreneeën-col begint ‘ie lekker onregelmatig. Van wat stukken van 8 procent tot delen die vrijwel vlak zijn tot kleine stukken van zo’n 10%. De Peyresourde brengt je van dorpje tot dorpje. Ook zijn er diverse afslagen die wandelaars op weg helpen naar vertrekpunten waar je de geweldige natuur van de oh zo mooie Pyreneeën op kan zoeken.

Vanaf het dorpje Garin worden de percentages stabieler (meestal duw je ergens tussen de 6 en 8 procent weg) én wordt de omgeving mooi wijds. De dorpjes en bomen maken plaats voor uitgestrekte grasvlakten. Aan alle kanten zijn bergtoppen te zien, waaronder enkele met nog wat laatste sneeuwresten.

Ik rij ontspannen de top op, laat me bij het Peyresourde-beeld op de top fotograferen door een wielrennende topless bodybuilder, waarvoor dank, en begin aan mijn eerste afdaling van deze vakantie. Op naar de Col d’Azet.

Don’t underestimate this one
Ik rij tot aan een rotonde waarop een bordje me vertelt dat ik linksaf moet. Oké! De weg golft wat op en neer tot het echte werk kort na het plaatje Génos begint. Mijn route van vandaag heb ik gemaakt in Komoot (goeie app!). Bij de Col d’Azet had een ervaringsdeskundige de opmerking geplaatst: “Don’t underestimate this one”. Nou, da’s een goed advies. De Azet is nog een 8 kilometer lang, maar het gemiddelde van 8,5% maakt ‘m best lelijk.

Lelijk geldt dan alleen voor het afzien. De col is verder gewoon mooi. Regelmatig hoor ik stemmen boven me. Gelukkig heeft dat niets te maken met geestelijke wantoestanden waarin ik me bevind; de Azet is een lanceringsplaats voor vele parapeinters en andere luchtavonturiers. Als ze naar beneden kijken, zullen we met een glimlach aanschouwen hoe ik ploeter om de stevige percentages weg te werken.

Rettekettet
Ook de Azet – op de fiets vraag ik me af of je dit uitspreekt als (Rettekettet) AZ of als Azé, maar dat terzijde – schotelt heerlijke vergezichten voor. Volop bergtoppen en uitgestrekte graslandschappen bepalen hier het beeld. Af en toe zitten daar wat toeristische onderbrekingen, zoals skidorpen en skiliften, tussen.

Op de top word ik blij gemaakt door een mevrouw die daar haar mobiele winkelwagen heeft geposteerd en onder andere crèpes, croque monsieurs en colaatjes verkoopt. Dat kan ik goed gebruiken, want qua voeding ben ik niet optimaal voorbereid vandaag: de dag startte met een te bescheiden ontbijtje en onderweg moet ik het doen met 2 bananen. De cola en croque monsieur smaken me samen met de lekkere uitzichten prima, waarna ik de afdaling naar de Peyresourde weer inzet.

Onregelmatigheid gezocht
Als ik heb gevonden waar ik de Peyresourde op moet, word ik al snel geconfronteerd met naar mijn zin iets te steile percentages en een iets te traag tempo. Na de afdaling eerder op de dag was ik in de veronderstelling (in ieder geval in de hoop) dat de col van deze kant niet zo ingewikkeld zou zijn. Op de top had ik ook gezien dat de klim een kilometer of 17 is vanaf de kant van Arreau. Dat kan toch nooit vervelend worden? Inmiddels weet ik beter. De col is prachtig in tweeën opgedeeld: van de voet tot kilometer 11 stelt ‘ie inderdaad weinig voor. Daarna barst het circus los: vrijwel de gehele tijd is de col 8 procent. Waar is de onregelmatigheid van de Pyreneeën als je ‘m nodig hebt?

Mijn krachten vloeien weg. Mijn tweede banaan is al op. Wanhopig trek ik mijn tweede op de Azet gekochte blikje cola open, op zoek naar zeer welkome nieuwe energie. De spieren in mijn benen beginnen steeds meer te protesteren. Op mijn teller zie ik af en toe snelheden van 6 en 7 kilometer per uur staan. Niet heel snel, vind ik.

Au au
De omgeving is ook aan deze kant mooi, maar helaas biedt dit me onvoldoende energie om er nog een verschroeiende eindsprint uit te gooien. Sterker nog: op 2,8 kilometer van de top móét ik afstappen. Au. Au. Maar de kramp schiet er aan alle kanten in. Mijn linker been is volledig onderworpen aan kramp; het zit in mijn lies, bovenbeen en hamstring. Als ik het er op één plaats probeer uit te rekken, schiet het er op de andere plaats in. Mijn rechterbeen dreigt soortgelijke krampaanvallen op me af te sturen. Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. Ik slinger mijn fiets in de berm en zoek naar een houding waarin de krampstuipen een beetje wegtrekken. Als dat is gelukt, ga ik in de berm zitten. Ik heb trotsere momenten op een col gekend, zeker als twee lieve Fransozen vragen of ik oké ben.

Ik probeer drie keer opnieuw op te stappen, maar het resultaat is elke keer hetzelfde: binnen 10 meter schiet de kramp er terug in. Er zit niets anders op dan naar de top te wandelen. Ach, je moet alles een keer gedaan hebben toch? En voor mijn snelheid maakt het toch niet zoveel verschil.

Op de top van de Peyresourde blijven een heldenonthaal en gelukkig ook hoongelach uit. Ik verorber in het tentje op de top een nieuwe cola (zoveel cola heb ik nog nooit op één dag op) en twee crèpes. Samen met een kwartiertje rust hoop ik dat dit me voldoende energie geeft nog op mijn zadel te kunnen zitten om de afdaling naar Luchon-de-Bagnères goed af te ronden. Ik slaag erin – veel schuddend met de benen – mijn bestemming te bereiken.

Koers 1 van deze vakantie zit erop. Ik beken dat de Peyresourde vandaag van me heeft gewonnen. Glansrijk wel. Ik ben afgemat. Ingemaakt. Opgevouwen. Toch vind ik het heerlijk weer in de Pyreneeën te zijn. En met deze pijniging móét ik toch wel extra getraind zijn voor mijn volgende ritten, hou ik me voor.

Rit: the movie

Rit op Strava