Voor een beetje wielerliefhebber is de Col de la Bonette reuze bekend. Dat heeft weinig te maken met de Tour de France, want deze schitterende berg is vreemd genoeg pas drie keer in het routeschema opgenomen. Zijn toch grote bekendheid zal de Bonette onder meer te danken hebben aan zijn titel ‘hoogste weg van Europa’. En die gaan wij vandaag opsjezen!

Aan de voet van de col hebben de plaatselijke autoriteiten hun best gedaan om iedereen tussen de oren te prenten welke berg de hoogste weg van het Europese continent heeft. Diverse bordjes, maar ook toeristische boekjes en andere communicatiedragers, laten er geen misverstand over bestaan. Over hoe hoog de col precies is worden de promotors het niet helemaal eens. Gezien de verschillende uitingen moet het ergens tussen de 2802 en 2807 meter zijn.

Vanuit Barcelonnette is het een kilometer of tien vals plat omhoog tot de afslag naar de Bonette. We zijn goed warm gedraaid als we de klim op sturen. We gissen waar de weg ons heen zal leiden, overal zien we bergtoppen. Na de kleine sneeuwhoopjes die we de laatste dagen op de lager gelegen cols zagen, weten we in ieder geval vrijwel zeker dat we vandaag tussen de sneeuw zullen fietsen, wat altijd iets magisch heeft.

Meteen na de start schotelt de Bonette rust en schoonheid voor. Hoewel het een doorgaande weg is, valt de hoeveelheid verkeer mee. Lelijke skioorden of ander toeristisch gedoe komen we op deze berg niet tegen. Het is een en al natuur. In het begin is dat even in een bos, maar al snel worden de bomen vergezeld door imposante rotswanden. Binnen een aantal kilometer klimmen hebben we de eerste uitzichten in diepe afgronden al te pakken. De start is uitstekend!

Het leuke aan de Bonette is: het blijft de hele rit zo uitstekend! Overal om ons heen is er groen, stromend water en volop witte toppen als uitzicht. Een aantal kilometer onder de top nestelen we ons ook echt tussen de sneeuwvelden. Links en rechts liggen afwisselend bescheiden en dikke pakken naast de weg. Dit is een van de mooie voordelen van wielrennen in de bergen in juni. Fotograferen maar!

Bijzonder aan de klim van de Col de la Bonette is dat er vrijwel overal op de uitstekende asfaltweg een fietspad is uitgezet. Kilometerpaaltjes zijn wel een zeldzaamheid. We zien er exact eentje, op een ‘steenworp’ van 19 kilometer onder de top.

De afstand van de klim is vanuit Jausiers zo’n 24 kilometer. Het gemiddelde percentage bedraagt 6,7 procent. Omdat de percentages vrijwel nooit boven de 9 komen is de col niet super moeilijk. Des te beter lukt het om te genieten van de oogstrelende omgeving. De lengte maakt ‘m wel zwaar. Gelukkig ervaar ik zelf weinig hinder van fietsen op grote hoogten, maar anders is dat ook nog een extra hindernisje.

Een kilometer of drie onder de top schotelt de Bonette een lief stukje voor met percentages tussen de 2 en 5 procent. Maar dan: het echte werk. Zei ik dat de percentages niet boven de 9 komen? Er is een klein deel waar dat niet voor geldt: de Cime de la Bonette. Deze lus, waarschijnlijk bedacht door slimme marketingjongens om van de Bonette de hoogste weg van Europa te maken, is met ruim 10 procent een heerlijk toetje voor de benen.

Officieel mogen we vandaag de cime niet berijden. Een aangelegd sneeuwmuurtje en een shovel versperren de weg. Maar daar kunnen we best langs! Omdat het zondag is zijn er geen ijverige wegwerkers die me tegenhouden, waardoor ik stoempend en vooral genietend het laatste stuk wegtrap. Rechts naast me is een grote sneeuwmuur met een stroom van smeltwater, op de weg liggen stenen en keien waar ik omheen slalom. En links zie ik duizelingwekkende uitzichten.

De temperatuur op deze 2800 meter hoogte is behoorlijk fris, zeker als de stevige wind zich af en toe meldt. Dat weerhoudt me er niet van uitgebreid een mediarondje te doen. Foto’s van de uitzichten, de topfoto en een vaderdagsvlog voor het thuisfront ontbreken niet. Als even later ook Rogier zich meldt op de top, voegen we daar nog een extra shoot aan toe.

We dalen de andere zijde van de cime af, wederom slalommend tussen de keien en naast een sneeuwmuur, en zien twee gieren machtig rondzweven, op zoek naar marmotten die hier regelmatig ronddartelen. Op de kruising (de soort subtop, zeg maar) vinden we Jef, waarna we ingepakt onze daling inzetten. Mijn ogen krijgen geen genoeg van het waanzinnig mooie landschap, de Bonette is een pláátje!

We knijpen bij een idyllisch en fraai gelegen bergrestaurantje (met iets met 2000 meter in de naam) in de remmen en verorberen een uiterst smaakvolle lunch met onder andere eendenborst en lamskotelet.

Met volle magen denderen we de afdaling naar Barcelonnette verder af. Omdat het de laatste dag van onze trip is, plakken we er nog een klein toetje aan vast: de klim naar Super Sauze! Die we Super Sausie noemen, dat klinkt veel leuker.

Jef probeert de klim anderhalve kilometer voordat hij zijn stuur 180 graden omgooit en zijn route naar welverdiende koude biertjes in Barcelonnette inzet. De klim vat qua zwaarte wat tegen, omdat we eerder lazen dat het gemiddelde van de 9,5 kilometer lange col rond de 5 procent zou liggen. Na vier kilometer met grote stukken van 8 procent houden we onszelf voor dat het écht een keer lichter moet worden. Overigens komen niet alleen onze verwachtingen over de steilte niet uit; ook onze verwachtingen van de aantrekkelijkheid van de col zijn onjuist. De Super Sausie is, zeker voor een skicol, met een mooie omgeving en goede uitzichten alleraardigst.

Mijn benen zijn vandaag sterk en de laatste kilometers van de Super Sausie lenen zich prima voor een versnelling; daar ga ik dus! De laatste twee kilometers zijn het beloofde makkie; hier is de weg voor een groot deel vlak en zelfs dalend.

In het onaantrekkelijke skidorp maken we een kort rondje naar het hoogste punt, nemen een foto en beginnen de werkelijk heerlijke afdaling. Brede weg, goed asfalt en goed overzicht: brullen maar! We brullen door naar Barcelonnette waar we met een kleine 2300 hoogtemeters in de benen heel voldaan de finish van onze camping Le Tampico over rijden. Topdag! Toptrip!

Rit: the movie

Rit op Strava