Geweldig: 18 lacets & Col du Chaussy

We hebben zin in vandaag! Op het programma staat vandaag de Lacets de Montvernier. Of de Mini Stelvio, zoals we deze col ook gerust kunnen noemen. Achttien haarspeldbochten in 3,4 kilometer, allemaal uitgehakt in een bergwand. En daarna doen we de Col du Chaussy, die voor ons alle drie nog onbekend is. Het toetje van de menukaart van vandaag heet de Col de la Madeleine.

Vanuit Saint Jean de Maurienne koersen we af op Pontamafrey, het dorpje aan de voet van ‘de lacets’. Voor de niet-fietsers en niet-Franstaligen: lacet bekent haarspeldbocht. Het aangezicht van de achttien bochten is al fenomenaal. Eigenlijk kán hier helemaal geen weg liggen. Wie dat heeft verzonnen, verdient de Nobelprijs der wielerkunde, als ‘ie zou bestaan.

Wat feiten over de Lacets de Montvernier:

Aantal haarspeldbochten: 18
Lengte: 3,4 kilometer
Maar dat had ik al gezegd
Eén keer opgenomen in de Tour de France (tot 2018)
Hoogteverschil: 267 meter
Geopend in 1934
Duur aanleg: zes jaar
Gemiddeld één haarspeldbocht per 150 meter
Gemiddelde stijging: 8%
Maximale stijging: 13%
Aantal Strava-fietsers dat de col heeft beklommen: 13.471 (tot 26 mei 2018)
Snelste tijd: 9.06 minuten (van de voet tot dorpje Montvernier)
Houd je van fietsen? Deze móét je doen!

Vanaf de voet van het colletje is het meteen werken. Ik druk op de record-knop van de actioncam om het avontuur op te nemen. En ik spreek de beenspieren aan, want kracht en actie is benodigd; vanaf de start is duidelijk dat de weg goed opwaarts gaat.

De tel kwijt
Van mijn voornemen om de bochten te tellen neem ik in bocht twee afscheid, omdat ik de tel al kwijt ben. De klim is een feest. Ik ram van bocht naar bocht, voel het vuur in de spieren en geniet van de uitzichten die het weggetje biedt. Elke bocht brengt je een verdieping hoger en geeft je een nieuwe blik op het groeiend aantal verdiepingen onder je.

Na achttien bochten loopt de weg – nog steeds omhoog – naar een bruggetje. Daar stop ik om Kraan en Jef op te wachten. Mijn tijd op het Strava-segment ‘Les Lacets de Montvernier switch backs’ is 12.25. Hoewel ik hard mijn best gedaan heb, ben ik zeven minuten langzamer dan Michela Ljungdahl, die dit stukje in 5.17 deed. Pffff!

Na de komst van mijn maten wandelen Kraan en ik een paadje in om – volgens de verhalen – een prachtig beeld op het colletje te krijgen. Als we onszelf door de bosjes een weg banen, treffen we dit uitzicht inderdaad aan. We nemen wat foto’s – heel voorzichtig, een glijpartij betekent een duik van zo’n 200 meter – en wandelen terug naar de fietsen. De Col du Chaussy wacht op ons.

Superlatieven voor de Col du Chaussy
Over deze col weten we weinig. Qua naam is het een onbekende, ook omdat ‘ie pas één keer is opgenomen in de route van de Tour de France. Na de overweldigende start met ‘de lacets’ blijft deze col schitterend. Afwisselend brengt de route je door bos en werkelijk waanzinnig mooie uitzichten. Een groot deel van de route kun je genieten van het uitzicht op de fraaie bergtoppen van de omgeving. Een deel van de route kun je gerust ook een balkon noemen. Aan mijn rechterhand kijk ik in de grote diepten van het dal met daaromheen het spectaculaire decor van het schitterende gebergte. Je merkt het: ik trek alle superlatieven uit de kast om te omschrijven hoe geweldig de omgeving van Col du Chaussy is. Tel daarbij de rust van de klim en de prima percentages – de col is zeker geen makkie – op en de Col du Chaussy is niets anders dan een lust voor grimpeurs en wielertoeristen. Dat een strook van enkele honderden meters bezaaid was met kiezelsteentjes die hinderlijk aan onze wielen blijven plakken, nemen we voor lief. Blijkbaar had de plaatselijke onderhoudsploeg het even te druk om de stilstaande wals naast deze strook even over de weg te rollen.

Op de top van de col (1533 meter) ploffen we neer op het terras van Restaurant du Col de Chaussy. Vraag me niet waarom het hier ‘de Chaussy’ is en de berg Col du Chaussy heet. De uiterst vriendelijke Franse dame heeft een karige menukaart. Nou ja, er is niet eens een kaart. We maken de keuze voor kip met aardappelen en worteltjes. De enige keuze die we hebben in feite. Niet bepaald een wielermaal en na de inspanning van zojuist is het ook op het terras hard werken, nu om de borden leeg te kunnen retourneren. Alleen Rogier slaagt hier enigszins in. Knap werk.

We dalen de col af richting La Chambre en genieten ook hier van de fraaie uitzichten. De weg aan deze kant is nieuwer en beter dan de route die we beklommen, zodat het afdalen lekker gaat. Een paar kilometer voor La Chambre bereiken we een T-splitsing. Linksaf betekent verder afdalen, rechtsaf betekent de Col de Madeleine. Jef en Kraan kiezen voor het eerste, ik plak er nog een paar hoogtemeters aan vast.

Prochaine destination: Col de la Madeleine
De kans dat ik tot de top kan doorfietsen is minimaal, omdat de boodschap op internet duidelijk is: le Col de la Madeleine est fermé. Nou, dat zullen we eens zien. De weg van deze klim is breed. Tussen de bosrijke stukken door krijg ik links regelmatig uitzichten op het dal aangeboden. En voor me de witte toppen van wintersportoorden. Zeker mooi, maar na de Col du Chaussy is het automatisch een niveautje minder.

De percentages van de Madeleine zijn best stevig. Het gemiddelde van deze klim is acht procent. Ondanks de inspanningen van de Chaussy en die van gisteren gaat het lekker. Kort na het skioord Saint Francois Longchamp mag ik helaas niet verder; la route est barré. Verderop zie ik hoe de onderhoudsploegen de weg sneeuwvrij aan het maken zijn. Zonde! Deze berg mag ik dus nog een keer ‘voor het echie’ over gaan doen.

Stuiteren
Gelukkig is de weg wel geopend tot na de kruising waar ik de keuze kan maken om aan de andere kant van het dal de afdaling te maken. Althans, gelukkig is een relatief begrip. Wat een stuiterballenafdaling is dit! Op een wegdek dat doet denken aan een Belgische snelweg stuiter ik alle kanten. Ik heb medelijden met mijn banden, mijn frame, mijn lichaamsdelen waar ik zuinig op ben en op mijn fietscomputer. Voor laatstgenoemde wordt het te veel en deze kiest er tweemaal voor om van mijn stuur af te vliegen.

Na enkele kilometers wordt het beter. De weg blijft smal en niet super overzichtelijk, waardoor ik verstandig mijn snelheid enigszins beperk. Voor een volgende keer dat ik de Madeleine ga doen weet ik één ding zeker: ik daal ‘m aan de andere kant af. Klimmen op deze mindere weg is overigens prima. De route is mede door zijn mooie uitzichten gaaf.

Ik overleef ook deze afdaling en vervolg mijn route via La Chambre naar Saint Jean de Maurienne. Bij de voet van de Lacets de Montvernier verlaat ik de te drukke weg om via rustigere wegen de laatste kilometers af te leggen. Een waanzinnige rit met 72 kilometer en ruim 2.000 hoogtemeters zit erop. Voldaan plof ik neer op het terras bij Jef en Kraan, waar ik getuige ben van tovenarij in de Giro: Froome is hoofdrolspeler in zijn eigen sprookje en rijdt zich met een solo van 80 kilometer in de roze trui.