Beklimmingen naar skigebieden zijn niet de mooiste klimritten. Ik weet niet meer wie het ooit zei, maar het klopt als een bus. Dat ervoer ik vandaag weer met mijn retourtje naar Madonna di Campiglio of naar Passo Campo Carlo Magno, zoals de top van de klim in anderhalve regel officieel heet.

Om misverstanden te voorkomen: ik vind iedere klim mooi! De heerlijke luchten, sferen en uitzichten die de bergen me bieden gecombineerd met de strijd tegen de hoogtemeters: I love it. Maar er zijn nou eenmaal verschillende gradaties. En beklimmingen naar skigebieden behoren niet tot de gradatie allergeweldigst. Dat was ook eerder al mijn ervaring met de Alpe d’Huez.

Opletten
Om de Madonna de Campiglio kan je in de nabije omgeving van de klim niet heen. Dat komt natuurlijk hoofdzakelijk door de naam van dit skidorp. Maar ook de klim krijgt aardig wat aandacht. Zo staat er in het centrum van Pinzolo een bord met informatie over de col en bevat de route kilometerbordjes die je vertellen hoe ver en hoog je bent en wat je de komende kilometer aan percentages kan verwachten. De oplettende lezer kan van de bordjes afleiden dat de top van de klim niet dezelfde bestemming is als Madonna de Campiglio. De top is zo’n vier à vijf kilometer verder. Dat je het weet.

Ik rij de klim vanaf de kant van Pinzolo. De gehele klim gaat over een brede asfaltweg, waar naar mijn zin veel te veel verkeer overheen gaat. Een foto of video maken zónder een voorbij kachelende auto of vrachtwagen valt niet mee.

Het eerste deel van de klim is weinig spectaculair. De stijging is vrij mild en de omgeving niet spectaculair. De percentages van de hele col zijn trouwens mals: gemiddeld is de circa 15 kilometer lange klim 6,6 procent. Ik meen dat het percentage nergens boven de acht uitkomt.

Na enkele kilometers duiken mooie beelden van de omgeving op. Met name aan mijn rechterkant schotelt het gebergte – dat volgens mij het Brenta gebergte heet – schitterende uitzichten met ruige bergtoppen voor. Verder staat de col vooral in het teken van skitoerisme, met Madonna de Campiglio als voornaamste skioord.

Gezocht: goede afslag
In dat skioord, dat ik door vele drempels en een verboden-voor-fietsers-stukje niet heel fietsvriendelijk kan noemen, raak ik de weg naar de top kwijt. Er zijn diverse afslagen, maar ik kan niet ontdekken welke afslag me naar mijn einddoel leidt. Dat komt ook omdat ik me er niet van bewust ben dat de top de Passo Campo Carlo Magno – Amen – heet. Met wat hulp van een Italiaanse blondine stuur ik de juiste kant op en pak de laatste kilometers. Er lijkt – valt me tijdens een later bezoek aan Madonna di Campiglio op – overigens een andere route te zijn, waarmee je de drukte van het skidorp kunt omzeilen.

De top is typerend: rechts kijk je uit op het fraaie gebergte, links rijzen diverse appartementencomplexen de grond uit. Voor die complexen loopt de drukke weg, waar het verkeer stoïcijns overheen blijft denderen.

De afdaling loopt lekker, maar door tegenwind, bochten en het verkeer zijn mijn snelheden niet indrukwekkend. Mijn rit bedraagt vandaag ruim 62 kilometer, waarin ik 1.200 hoogtemeters afleg. De Madonna de Campo di Magno di Carlo di Giglio vink ik van mijn lijstje af!

Videocompilatie van de rit naar Passo Campo Carlo Magno

Recensievlog

Het avontuur op Strava