Wat stond ‘ie lang op mijn lijstje. Bij een eerder verblijf in Saint-Jean-de-Maurienne was ‘ie nog gesloten, maar vandaag belooft het spektakel te worden. Volgens de chef van onze camping is de weg naar de top van de Galibier pas enkele dagen geleden geopend. Dat betekent dikke pakken sneeuw, geweldig!

Vanuit Saint-Jean-de Maurienne is er één probleem met de Galibier. De weg over de eerste 10-15 kilometer naar de plaats waar de pret begint is tamelijk ruk. Er is geen andere optie om je met je racefiets te vergezellen op een veel te drukke autoweg, waar een kleine strook (met lekker veel grind en andere zooi) is gereserveerd voor fietsers. We bedanken voor deze eer en leggen de weg naar Saint-Michel-de-Maurienne (jaja, in het Mauriennedal hebben ze nogal wat heiligen) af met de auto.

Gratis Telegraphe
We hebben nóg een nadeel. Starten is Saint-Michel betekent geen enkele warming-up. Vanuit dit dorpje begint de Telegraphe en die windt er geen doekjes om. Vanaf de start noteert deze col meteen een procentje of acht.

Voor de mindere wielrengoden ons jullie: de Telegraphe is de col die voor de Galibier ligt. Je krijgt deze col er gratis bij als je de Galibier op wilt scheuren. Alles bij elkaar betekent dit dat je 34 kilometer hebt te overbruggen naar de ruim 2600 meter hoge top.

De Telegraphe is een leuke col, maar niet zo bijzonder. De weg is breed en biedt pas aan het einde een paar mooie uitzichten. Vandaag is het niet zo druk op de weg, wat ongetwijfeld te maken heeft met de coronatijden, waar we nog deels in zitten.

We bereiken de top van de Telegraphe met zijn drieën, maken een snelle selfie bij het ‘topbord’ en beginnen de korte afdaling van zo’n vier kilometer naar Valloire. We rijden het skioord, dat er zowel als dorp als met zijn pistes leuk uitziet, en stoppen bij een fonteintje waar we onze bidons bijvullen.

Los geht’s
Vanaf hier mogen we echt los, we beginnen aan de Galibier! Valloire ligt op een kleine 1500 meter hoogte, wat betekent dat we al vrij snel schitterende berggebieden in rijden. De boomgrens laten we langzaam achter ons en we laten ons verwennen door prachtige natuur met riviertjes, ruig berglandschap en witte bergtoppen. Het is hier genieten. En dan mogen we nog een kilometer op 15!

Uit de verhalen schijnt dit deel van de Galibier niet het zwaarst te zijn. Om het hier echter een makkie te noemen, gaat ver. Er zitten wat vlakkere stukken in, maar ook de 7 en 8 procenten staan geregeld op mijn Garmin.

Het echte feest begint vanaf het moment dat de weg na een bruggetje rechts afbuigt. De weg schiet hier omhoog, wat er even zwaar als spectaculair uitziet. Ook bezorgt de weg nog spectaculairdere uitzichten, omdat je deze vanaf almaar toenemende hoogte goed kunt bewonderen, zéker in de prachtige haarspeldbochten.

Wit
Wanneer de weg afbuigt naar links laten we het dal waar de weg lang mooi rechtdoor doorheen liep, achter ons en rijden we een nieuw landschap in. Het wordt hier witter en witter. De sneeuw ligt niet langer alleen maar ver weg op de bergtoppen, maar ligt in steeds grotere mate dicht naast de weg. En wanneer ik voor me kijk, zie ik het witter en witter worden. Dit wordt een geweldig slot!

In de tussentijd moeten de benen ook nog even rond blijven draaien. En dat valt niet helemaal mee. Met de Dolomieten Marathon over een maand op de planning en al veel trainingsuren onderweg, had ik gehoopt niet te voelen wat ik nu voel: krampstuipen. Da’s niet handig! Gelukkig zijn het slechts stuipen en zetten ze niet door. Maar er moet dus nog wat verbeterd worden de komende weken..

De laatste kilometers besteed ik mijn aandacht ook veel liever aan de waanzinnige omgeving dan aan m’n benen. Het landschap is inmiddels enorm wit. Waar het eerst nog om wat losse sneeuwveldjes ging, zie ik inmiddels muren van sneeuw voor me opdoemen. Hulde voor alle Franse sneeuwscheppers dat we hier kunnen fietsen. Fantastisch!

Langs een metershoge sneeuwwand fiets ik de laatste meters van de 2642 meter hoge Galibier. In de koude wind maak ik snel een selfie van het topbord en hijs me snel in een windjack. Op de top geniet ik samen met Jef, die op de Galibier zijn Maratona-vorm al goed te pakken heeft, van de geweldige uitzichten én van een Fransman die zijn auto uit een dikke laag sneeuw aan het scheppen is.

Als ook Rogier even later de top bereikt maken we nog een groepsfotootje en starten we onze spreekwoordelijke motoren voor een adembenemende afdaling. De Galibier is een beest, doet soms pijn, maar man: wat is ‘ie onvergetelijk mooi!

Rit op Strava